paź 31, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Wszystkich Świętych – uroczystość, czytania: Apokalipsa 7,2–4; 9–14; Psalm 24; 1 List św. Jana 3,1–3; Ewangelia według św. Mateusza 5,1–12a
Dzisiaj, gdy obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych, Kościół przypomina nam, że świętość nie jest przywilejem nielicznych, niezwykłych osób, lecz powołaniem i możliwością każdego dziecka Bożego. W pierwszym czytaniu św. Jan widzi wielką rzeszę ludzi ze wszystkich narodów, którzy przeszli przez czas wielkiego ucisku, piorąc swoje szaty i wybielając je we krwi Baranka. Ich świętość nie oznacza, że żyli bez trudności i porażek, ale że wytrwali w zaufaniu do Pana i pozwolili, by Jego odkupieńcza miłość ich oczyściła. Święci to nie ci, którzy nigdy nie zmagali się z trudnościami, ale ci, którzy nigdy nie przestali ufać miłości Bożej. Psalmista opisuje ich jako ludzi, którzy tęsknią za ujrzeniem oblicza Boga. Św. Jan w swoim Pierwszym Liście objawia najgłębsze znaczenie tej tęsknoty: już teraz jesteśmy umiłowanymi dziećmi Boga, a naszym ostatecznym przeznaczeniem jest ujrzenie Go takim, jakim jest naprawdę. Świętość to droga od bycia kochanym jako dzieci Boże do ujrzenia kochającego oblicza naszego Ojca. W Ewangelii Jezus głosi błogosławieństwa, ukazując, że Bóg już wyposażył nas w środki potrzebne do tego, byśmy stali się świętymi: ubóstwo ducha, cichość, miłosierdzie, czystość serca, głód sprawiedliwości, budowanie pokoju i wytrwałość w cierpieniu. Nie są to niemożliwe do osiągnięcia ideały zarezerwowane dla wyjątkowych ludzi, ale postawy, które łaska Boża czyni możliwymi w naszym codziennym życiu. Jesteśmy błogosławieni nie dlatego, że nasze życie jest wolne od trudności, ale dlatego, że łaska Boża pozwala nam przekształcić każdą okoliczność w okazję do świętości. Święci przypominają nam, że niebo nie jest odległym marzeniem, ale spełnieniem relacji z Bogiem, która zaczyna się tu i teraz. Stajemy się świętymi nie poprzez zmianę tego, kim jesteśmy, ale poprzez pozwolenie, by miłość Boża przemieniła osoby, którymi już jesteśmy. Zastanówmy się: czy zdaję sobie sprawę, że Bóg już obdarzył mnie łaską i środkami, bym stał się świętym, i czy pozwalam Jego miłości przemieniać moje codzienne zmagania, relacje i obowiązki w drogę prowadzącą do ujrzenia Jego oblicza?
Don Giorgio
paź 31, 2026 | AKTUALNOŚCI
Zbliżający się okres Adwentu przyniesie w tym roku wyjątkową inicjatywę duszpasterską, która zrodziła się z pragnienia uczczenia 150. rocznicy śmierci naszego Księdza Założyciela. Aby przybliżyć jego postać, duchowe dziedzictwo oraz proroczy charyzmat szerokiemu gronu wiernych, przygotowane zostały ogólnodostępne rozważania roratnie dla dzieci oraz dla dorosłych. Inicjatywa spotkała się z życzliwością i wsparciem ze strony wrocławskiego metropolity Księdza Arcybiskupa Józefa Kupnego, który wyraził oficjalną zgodę na rozprowadzenie tych materiałów wśród chętnych parafii. Dzięki temu duszpasterze w całej diecezji będą mogli włączyć te treści do tegorocznych spotkań roratnich, dając wiernym okazję do głębszego poznania życia i misji Ojca Założyciela. Medialnym rozwinięciem tego projektu są roratnie rozważania dla dorosłych, które pod wspólnym tytułem „Wczoraj i dziś z Obrońcą Kobiet” zostały nagrane we wrocławskim studiu Radia Rodzina. Radiowe audycje zarejestrowały nasze siostry: Sr. Barbara Mroziak oraz Sr. Rachela Wąsowicz. Cykl ten będzie emitowany na antenie rozgłośni przez cały tegoroczny Adwent, stanowiąc codzienną pomoc w duchowym przygotowaniu do świąt Bożego Narodzenia oraz przestrzeń do refleksji nad aktualnością przesłania naszego Założyciela we współczesnym świecie. Wyjątkowym elementem oprawy artystycznej i modlitewnej tego projektu jest nowa piosenka, która powstała specjalnie na tę okazję. Znany i ceniony polski kompozytor muzyki chrześcijańskiej, Jakub Tomalak, skomponował poruszający utwór oparty bezpośrednio na tekście modlitwy - aktu zawierzenia Matce Bożej, którą doskonale znamy. Piosenka ta będzie emitowana na antenie Radia Rodzina każdego dnia, bezpośrednio po zakończeniu roratnich rozważań, łącząc słowo z modlitwą śpiewem.
Zachęcamy wszystkie parafie oraz osoby indywidualne do włączenia się w tę inicjatywę i wspólnego przeżywania Adwentu z Księdzem Janem Schneiderem – Obrońcą Kobiet.
Sr. Barbara Mroziak
paź 31, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 30. tygodnia okresu zwykłego, sobota ku czci Najświętszej Maryi Panny, Ewangelia: Łk 14,1,7-11
W dzisiejszej Ewangelii Jezus obserwuje, jak goście na uczcie wybierają miejsca honorowe, i uczy ich podstawowej zasady bycia uczniem: „Każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Słowa te przypominają nam, że życie chrześcijańskie musi być życiem w pokorze. Pokora nie polega na myśleniu o sobie źle, zaprzeczaniu swoim zdolnościom ani udawaniu, że nasze osiągnięcia nie mają żadnej wartości. Jest to raczej uznanie tego, kim naprawdę jesteśmy przed Bogiem i innymi ludźmi. Wszystko, co posiadamy – nasze talenty, możliwości, obowiązki i osiągnięcia – jest ostatecznie darem, który nam powierzono. Prawdziwa pokora nie polega na ukrywaniu naszych darów, ale na wykorzystywaniu ich bez stawiania siebie w centrum uwagi. Jezus zachęca nas, byśmy nie szukali ani uznania, ani wyższości, lecz wolności służenia bez ciągłego mierzenia naszej ważności. Najpiękniejszy przykład takiej postawy daje nam Najświętsza Maryja Panna. W swoim „Magnificat” głosi, że Bóg spojrzał na pokorę swojej służebnicy i uczynił dla niej wielkie rzeczy. Maryja nie zaprzecza Bożym darom ani nie przypisuje ich sobie jako własnych osiągnięć; uznaje je z wdzięcznością i całą chwałę oddaje Jemu. Pokora pozwala nam uznać naszą wielkość za dar Boży, a nie za powód do wywyższania siebie. Umożliwia nam również docenianie dobroci innych bez zazdrości, przyjmowanie upomnień bez urazy oraz wypełnianie obowiązków bez arogancji. Przesłanie Chrystusa uczy nas, że nasza prawdziwa godność nie zależy od miejsca, jakie zajmujemy przy stole, ale od miłości, z jaką realizujemy nasze powołanie. Osoba pokorna nie musi wydawać się większa od innych, ponieważ wystarczy już samo to, że jest kochana przez Boga. Zastanówmy się: czy żyję w wolności prawdziwej pokory, z wdzięcznością uznając moje dary i obowiązki, wykorzystując je jednocześnie do służby innym, czy też wciąż szukam uznania, znaczenia i docenienia dla siebie samego?
Don Giorgio
paź 30, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 30. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 14,1-6
W dzisiejszej Ewangelii Jezus spotyka mężczyznę cierpiącego na wodną puchlinę podczas posiłku w domu jednego z czołowych faryzeuszy. Wiedząc, że jest bacznie obserwowany, Jezus pyta: „Czy wolno uzdrawiać w szabat, czy nie?”. Jego pytanie ujawnia głęboką prawdę: wszystko w naszej relacji z Bogiem ostatecznie zmierza ku uzdrowieniu i przywróceniu życia. Szabat, Prawo, modlitwa, kult i każda praktyka religijna mają na celu zbliżenie nas do Boga, który uzdrawia, przywraca i daje życie. Jezus nie lekceważy świętości szabatu; wręcz przeciwnie, objawia jego najgłębsze znaczenie, uzdrawiając cierpiącego człowieka. Czasami ryzykujemy sprowadzenie naszej relacji z Bogiem do obowiązków, zasad, tradycji lub zewnętrznych obrzędów, zapominając, że ich ostatecznym celem jest przemiana i uzdrowienie ludzkiego serca. Bóg nie zaprasza nas do relacji z Nim po to, by uczynić nas bardziej religijnymi, ale po to, by uczynić nas bardziej pełnymi, bardziej kochającymi i bardziej zdolnymi do niesienia Jego dobroci innym. Jego uzdrawiające dotknięcie dotyczy nie tylko naszego fizycznego cierpienia, ale także naszych lęków, uprzedzeń, zranionych relacji, egoizmu i duchowej ślepoty. Co więcej, ci, którzy doświadczają Bożej uzdrawiającej miłości, są powołani, by stać się narzędziami uzdrowienia dla innych. Nasze słowa mogą przywrócić zaufanie, nasze przebaczenie może uzdrowić relacje, a nasze współczucie może złagodzić cierpienie. Autentyczność naszej relacji z Bogiem odzwierciedla się w uzdrawiającej obecności, jaką stajemy się w życiu innych. Przesłanie Chrystusa przypomina nam, że świętość nigdy nie jest oddzielona od miłosierdzia, a prawdziwe wielbienie Boga nie może pozostawać obojętne na ludzkie cierpienie. Im bardziej zbliżamy się do Boga, tym bardziej powinniśmy stawać się źródłem uzdrowienia, pokoju i nadziei dla otaczających nas osób. Zastanówmy się: czy moja relacja z Bogiem naprawdę uzdrawia i przemienia moje serce oraz czy moja obecność w życiu innych przynosi uzdrowienie, otuchę, pojednanie i pokój?
Don Giorgio
paź 28, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 30. tygodnia okresu zwykłego, Ewangelia: Łk 13,31-35
W dzisiejszej Ewangelii Jezus wyraża swój smutek z powodu Jerozolimy: „Ileż to razy pragnąłem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz gromadzi swoje pisklęta pod skrzydłami, a wy nie chcieliście!”. Słowa te ukazują czułość Bożej miłości i tragedię ludzkiego oporu. Bóg nieustannie wyciąga do nas rękę, oferując swoją obecność, przewodnictwo, ochronę i łaskę. Jednak gdy opieramy się rozpoznaniu Bożej ręki, ryzykujemy, że przegapimy właśnie te błogosławieństwa, które On nam oferuje. Mieszkańcy Jerozolimy czekali na Bożą interwencję, ale wielu z nich nie rozpoznało Go, gdy przyszedł pośród nich w osobie Jezusa. Czasami my również oczekujemy, że Bóg będzie działał zgodnie z naszymi planami, preferencjami i oczekiwaniami. Kiedy Jego obecność przybiera nieoczekiwaną formę, możemy ją przeoczyć, a nawet się jej opierać. Ręka Boga może być obecna w trudnym doświadczeniu, które uczy nas pokory, w osobie, która podważa nasze postawy, w nieoczekiwanej zmianie, która otwiera nowe możliwości, lub w cichym zaproszeniu do przebaczenia i rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Największą przeszkodą w rozpoznaniu działania Boga nie zawsze jest Jego milczenie, ale nasza niechęć do dostrzegania, że działa On inaczej niż się tego spodziewamy. Jezus nie porzuca swojej misji pomimo odrzucenia i gróźb. Jego wierna miłość przypomina nam, że Bóg nadal nas zaprasza, nawet gdy wahamy się z odpowiedzią. Przesłanie Chrystusa zachęca nas do pielęgnowania otwartego i rozeznającego serca, zdolnego do rozpoznawania Bożej obecności wykraczającej poza nasze bezpośrednie zrozumienie. Wiara nie polega na tym, by zawsze prosić Boga, by spełniał nasze oczekiwania, ale na nauce rozpoznawania i przyjmowania Jego ręki, gdziekolwiek nas prowadzi. Zastanówmy się: czy jestem naprawdę otwarty na dostrzeganie Bożej ręki w ludziach, wydarzeniach i nieoczekiwanych okolicznościach mojego życia, czy też moje sztywne oczekiwania i osobisty opór uniemożliwiają mi przyjęcie Jego obecności i przewodnictwa?
Don Giorgio
