Niedziela 7 lipca

Niedziela 7 lipca

  1. niedziela czasu zwykłego
    Ewangelia – Marka 6:1-6
    „…nie mógł tam uczynić żadnego cudu, chociaż kilku chorych uzdrowił, kładąc na nich ręce”. Bóg nie mógł uczynić tam żadnego cudu. Nawet Bóg! Co to za sytuacja? To sytuacja, w której nie dajesz miejsca Bogu. Jest to sytuacja, w której ty ze swoją wiedzą chcesz znaleźć kompletne odpowiedzi na daną sytuację. Jest to sytuacja, w której redukujesz opatrzność do przypadku. Jest to sytuacja, w której zastępujesz wiarę rozumem, podczas gdy oba muszą iść ręka w rękę. To sytuacja, w której widzisz tylko jedną stronę rzeczy, które dzieją się wokół ciebie. To sytuacja, w której jesteś całkowicie ślepy na to, co dzieje się przed tobą. To sytuacja, w której świat musi być wokół ciebie, a ty musisz być jego centrum. Zastanówmy się: Czy daję wystarczająco dużo miejsca Bogu w moim życiu?
Sobota, 6 lipca

Sobota, 6 lipca

Sobota 13. tygodnia czasu zwykłego
Święta Maria Goretti, dziewica, męczennica
Pierwsza sobota: Zawierzmy się Niepokalanemu Sercu Maryi
Ewangelia – Mt 9, 14-17
„Nowe wino wlewają w świeże bukłaki, a oba się przechowują”. To jest nowość, którą Wcielenie przyniosło światu. Świat jest nieustannie odnawiany przez działanie Ducha Świętego. Wszystko, co stare, zostanie odnowione. Przyjście Jezusa na świat reprezentuje nową erę w relacji Boga z ludzkością. Jego nauki i obecność przynoszą nowe przymierze, które nie może być ograniczone starymi ramami prawa i tradycji. Tak jak nowe wino potrzebuje nowych bukłaków, tak duchowy wzrost i transformacja wymagają gotowości do porzucenia starych wzorców i przyjęcia nowych sposobów myślenia i bycia. Taka otwartość pozwala Duchowi Świętemu skutecznie działać w naszym życiu. Kiedy nowe wino jest umieszczane w nowych bukłakach, oba zostają zachowane. Oznacza to, że przyjęcie nowych duchowych spostrzeżeń i praktyk może prowadzić do harmonijnego i trwałego wzrostu w naszej podróży wiary. Musimy pozostać otwarci na prowadzenie i inspirację Ducha Świętego, przyjmując ciągłą odnowę w swoim życiu. Zastanówmy się: Czy jestem otwarty na ciągłą odnowę, o którą prosi Ewangelia, czy też leniwie żyję w starych wygodach?

Piątek, 5 lipca

Piątek, 5 lipca

Piątek 13. tygodnia czasu zwykłego
Święty Antoni Maria Zaccaria, kapłan
Ewangelia Mateusza 9:9-13
„Nie zdrowi potrzebują lekarza, lecz chorzy. Idź i poznaj znaczenie tych słów: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary. I rzeczywiście, nie przyszedłem powołać cnotliwych, ale grzeszników”. W tych słowach Jezusa Chrystusa widzimy relację Boga z człowiekiem. Potrzebujemy łaski Bożej. A Bóg jest gotów się nami zaopiekować. We fragmencie widzimy, że idzie tam, gdzie siedział Mateusz i wzywa go. Mateusz poszedł za Nim. Z naszej strony Jezus prosi nas, abyśmy byli miłosierni w naszym życiu wobec innych, tak jak On jest miłosierny. On nas rozumie i akceptuje ze wszystkimi naszymi grzechami i słabościami. Jezus w domu Mateusza pośród celników i grzeszników to piękny obraz do medytacji. Pokazuje, jak bardzo Bóg chce być pośród nas. Naszego życia ze wszystkimi naszymi grzechami i słabościami. On jako lekarz chce nas uzdrowić. On nas uzdrawia. Musimy to rozpoznać i musimy być miłosierni dla siebie nawzajem. To nie nasze poświęcenie pozwala Bogu być obecnym w naszym życiu, ale nasze miłosierdzie i zrozumienie innych pozwala Bogu być obecnym w naszym życiu. Zastanówmy się: Czy pozwalam Jezusowi być obecnym w naszym życiu poprzez moje miłosierne zrozumienie innych?

Czwartek, 4 lipca

Czwartek, 4 lipca

Czwartek 13 tygodnia czasu zwykłego
Święta Elżbieta Portugalska
Ewangelia Mateusza 9: 1-8
„Gdy to ujrzeli, ogarnął ich podziw i chwalili Boga za to, że dał ludziom taką moc”. To prawda. Musimy mieć uczucie podziwu, gdy myślimy o skutkach wcielenia. Musimy mieć uczucie podziwu, gdy myślimy o sakramencie Eucharystii. Musimy odczuwać podziw, gdy myślimy o innych sakramentach. Ludzie otaczający Jezusa w tamtym czasie myśleli o Jezusie tylko jako o człowieku i byli zaskoczeni mocą tego człowieka. Jezus jest Bogiem. Ale kiedy Bóg stał się człowiekiem, człowiek otrzymał taką moc. Moc, by stać się synami i córkami Boga. Moc, aby otrzymać przebaczenie grzechów, tak jak stało się to z paralitykiem. Moc, aby zostać uzdrowionym przez obecność Boga. Moc życia w obecności Boga. Przed tą mocą musimy czuć respekt. Musimy być wdzięczni. Musimy stać w zachwycie w każdej chwili naszego życia. Zastanówmy się: Czy stoję z podziwem przed tajemnicą wcielenia?

Środa, 3 lipca

Środa, 3 lipca

Święty Tomasz, Apostoł – Święto
Ewangelia Jana 20:24-29
„Pan mój i Bóg mój!” Oto doskonałe wyznanie wiary św. Tomasza, Apostoła Indii. Wyznanie to było wynikiem osobistego pragnienia doświadczenia zmartwychwstałego Chrystusa. Wyznanie to było wynikiem determinacji, by mieć bezpośrednie doświadczenie zmartwychwstania. Wyznanie to jest wynikiem wielkodusznej miłości Jezusa Chrystusa do spełnienia osobistego pragnienia Jego ucznia. To wyznanie jest wynikiem miłosierdzia Bożego, które dociera do człowieka pragnącego doświadczenia z Bogiem. Co więcej, stworzyło to okazję do znalezienia miejsca dla reszty ludzkości, która nie miała bezpośredniego doświadczenia Zmartwychwstałego Chrystusa. „Szczęśliwi ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Wyznanie Tomasza: „Pan mój i Bóg mój!” jest wieloaspektowym wyrazem wiary, który obejmuje podróż od pragnienia do wiary. Podkreśla znaczenie osobistego pragnienia i determinacji w poszukiwaniu boskiej prawdy, wielkodusznej miłości Jezusa w zaspokajaniu indywidualnych potrzeb oraz miłosiernej natury Boga w docieraniu do tych, którzy szczerze Go szukają. Wyznanie to pozostaje potężnym świadectwem przemieniającego wpływu osobistych spotkań z Jezusem na drodze wiary. Zastanówmy się: Czy jestem szczęśliwy wyznając, nie widząc Jezusa, że jest On „Panem moim i Bogiem moim”?