lut 18, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek po Środzie Popielcowej
Ewangelia: Łk 9, 22-25
W dzisiejszej Ewangelii Jezus przemawia jasno i stanowczo: kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z Jego powodu, zachowa je. Na początku Wielkiego Postu słowa te stają w sprzeczności z naszym instynktem samozachowawczym. Często staramy się zapewnić sobie bezpieczeństwo poprzez kontrolę, wygodę lub uznanie, ale Chrystus objawia nam paradoks: prawdziwe zbawienie nie polega na ochronie ego, ale na podążaniu za Nim ścieżką miłości ofiarnej. Codzienne branie krzyża nie jest wezwaniem do cierpienia dla samego cierpienia, ale zaproszeniem do powierzenia naszego życia Temu, który jako jedyny może je odkupić. Naśladowanie Chrystusa nie jest opcjonalne dla tych, którzy pragną życia w pełni; jest to niezbędna droga do stania się naszym prawdziwym ja. Tracąc to, co egoistyczne i zamknięte, odkrywamy głębszą wolność i życie zakorzenione w komunii z Nim. Zastanówmy się: Wielki Post jest świętą podróżą naśladowania Chrystusa poprzez samozaparcie i zaufanie, aby tracąc to, co egoistyczne, mogliśmy na nowo odkryć nasze prawdziwe życie w Nim.
Don Giorgio
lut 17, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Środa Popielcowa
Czytania: Joel 2:12-18; 2 Kor 5:20-6:2; Mt 6:1-6, 16-18
W Środę Popielcową Kościół nakłada popiół na nasze głowy i umieszcza Słowo Boże w naszych sercach, wzywając nas do powrotu do Pana całym naszym jestestwem. Prorok Joel napomina nas: „Rozdzierajcie serca, a nie szaty”, przypominając nam, że Wielki Post to przede wszystkim przemiana wewnętrzna. Święty Paweł głosi, że teraz jest czas łaski, teraz jest dzień zbawienia, Wielki Post to okres łaski, święta okazja, która została nam ponownie dana. W Ewangelii Jezus naucza, że modlitwa, post i jałmużna nie są gestami skierowanymi do innych, ale wyrazem osobistej relacji z Ojcem, który widzi w ukryciu. Wielki Post nie polega więc wyłącznie na zewnętrznej surowości, ale na ponownym odkryciu intymności bycia znanym i kochanym przez Boga. Jest to podróż do wnętrza, gdzie serce zostaje oczyszczone, pojednane i przemienione przez łaskę, aby nasze życie odzwierciedlało głębszą komunię z Nim. Zastanówmy się: czy jestem naprawdę gotowy na wewnętrzną przemianę i głębszą, bardziej osobistą relację z Bogiem, czy też pozostaję na poziomie samych zewnętrznych praktyk podczas tego Wielkiego Postu?
Don Giorgio
lut 16, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 6. tygodnia okresu zwykłego
Siedmiu świętych założycieli zakonu serwitów
Czytanie: Mk 8, 14-21
W dzisiejszej Ewangelii Jezus ostrzega swoich uczniów przed „zakwasem faryzeuszy”, ale oni nie rozumieją Go, myśląc tylko o chlebie. Zakwas, o którym mówi, jest subtelny i ukryty, podobnie jak ego, które po cichu rozrasta się w nas i zniekształca nasze postrzeganie. Kiedy ego staje się soczewką, przez którą interpretujemy wszystko, tworzy bańkę, która uniemożliwia nam dostrzeżenie łaski Bożej już działającej w naszym życiu. Skupiamy się na tym, czego nam brakuje, na naszych własnych troskach, na samozachowawczości i zapominamy o cudach, których byliśmy świadkami. W dniu wspomnienia siedmiu świętych założycieli zakonu serwitów, którzy wybrali pokorę i służbę zamiast samowystarczalności, przypomina nam się, że autentyczne uczniostwo wymaga wewnętrznego oczyszczenia. Prawdziwym zagrożeniem nie jest niedostatek, ale ślepota spowodowana dumą. Kiedy ego maleje, łaska staje się widoczna i zaczynamy dostrzegać, jak Bóg przez cały czas wiernie nas zaopatrywał. Zastanówmy się: czy moje ego tworzy subtelną „bańkę”, która sprawia, że skupiam się na sobie i nie dostrzegam łaski Bożej, która już działa we mnie i wokół mnie?
Don Giorgio
lut 15, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 6. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia: Mk 8, 11-13
W dzisiejszej Ewangelii faryzeusze domagają się znaku z nieba, wystawiając Jezusa na próbę, zamiast Go szukać. Ich prośba nie wynika z otwartości, ale z oporu; chcą dowodu, nie mając zaufania. Jezus wzdycha głęboko i odmawia, ponieważ żądanie znaków nie tworzy relacji. Miłość, wiara i komunia nie mogą być budowane na ciągłej weryfikacji lub warunkach. Relacja rozwija się poprzez zaufanie, słuchanie i wspólną obecność, a nie poprzez wyzwania, które mają na celu kontrolowanie drugiej osoby. Kiedy nalegamy, aby Bóg udowodnił swoją moc zgodnie z naszymi oczekiwaniami, ryzykujemy zamknięcie przestrzeni, w której wiara mogłaby się rozwijać. Ewangelia zachęca nas, abyśmy porzucili mentalność wystawiania Boga na próbę i zamiast tego nawiązali z Nim pokorną relację, uznając, że Jego największy „znak” został już dany w Jego obecności wśród nas. Zastanówmy się: czy podchodzę do Boga z zaufaniem i otwartością, czy też uzależniam swoją wiarę od znaków i dowodów, które powstrzymują mnie przed nawiązaniem prawdziwej relacji z Nim?
Don Giorgio
lut 15, 2026 | AKTUALNOŚCI
Dnia 11 lutego odbyła się w Domu Prowincjalnym we Wrocławiu Msza święta, której przewodniczył o. biskup Jacek Kiciński podczas mszy nastąpiło wręczenie dekretów dla nowej siostry Prowincjalnej, która została s. Dagmara Kania, oraz jej radnym, którymi są: s. Teresa Fatyga, s. Magdalena Zabłotna oraz s. Weronika Wojciechowska. Wręczając dekrety Matka Generalna Sybilla podarowała nominowanym siostrom ikonę przedstawiająca Jezusa umywającego nogi uczniowi. Jest to wzór sprawowania władzy w Kościele, który zostawił nam Jezus. Ma być on tez modelem dla Zarządu Prowincjalnego.
Podczas tych uroczystości Przełożona Generalna oraz obecne siostry podziękowały ustępującej Przełożonej Prowincjalnej s. Magdalenie Zalotnej i jej Radzie za odważne i wierne kierowanie prowincja przez ostatnie 6 lat.
