maj 17, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 7. tygodnia Wielkanocnego – św. Jan I, papież i męczennik Ewangelia: J 16, 29–33 W tym świętym czasie między Wniebowstąpieniem a Zesłaniem Ducha Świętego uczniowie dowiadują się, że prawdziwego pokoju nie można znaleźć w okolicznościach, ale w komunii z Jezusem Chrystusem. W dzisiejszej Ewangelii (J 16, 29–33) Jezus mówi: „To wam powiedziałem, abyście mieli pokój we Mnie”. Słowa te padają tuż przed Jego Męką Pańską, kiedy zamieszanie, strach i cierpienie mają wkrótce ogarnąć uczniów. Jednak Jezus wskazuje im na pokój, który pochodzi z Jego zwycięstwa: „Odwagi! Ja zwyciężyłem świat”. Okres między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami odzwierciedla tę duchową podróż. Uczniowie nie widzą już Chrystusa w sposób widzialny i w niepewności czekają na przyjście Ducha Świętego, jednak są zaproszeni do trwania w pokoju Chrystusa. Pokój ten nie jest brakiem zmagań, ale pewnością, że Zmartwychwstały Pan pozostaje zwycięski i obecny. W dniu wspomnienia św. Jana I pamiętamy również, że pokój chrześcijański może pozostać niezachwiany nawet pośród prześladowań i cierpień, gdy jest zakorzeniony w Chrystusie. W tym czasie oczekiwania Kościół jest zaproszony do pogłębienia zaufania do Jezusa, odkrywając, że serce znajduje trwały pokój tylko wtedy, gdy spoczywa w Tym, który zwyciężył świat. Zastanówmy się: czy naprawdę szukam pokoju w Jezusie Chrystusie, ufając, że nawet w niepewności i cierpieniu On już zwyciężył świat?
Don Giorgio
maj 17, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Siódma niedziela Wielkanocna Czytania: Dz 1,12–14; Ps 26(27),1.4.7–8; 1 P 4,13–16; J 17,1–11 W tę siódmą niedzielę Wielkanocną Kościół w modlitwie przeżywa ten cenny czas między Wniebowstąpieniem a Zesłaniem Ducha Świętego, oczekując przyjścia Ducha Świętego. W Dziejach Apostolskich (1, 12–14) uczniowie pozostają zjednoczeni w modlitwie z Maryją, wytrwale pokładając nadzieję po Wniebowstąpieniu Pana. Psalm wyraża najgłębszą tęsknotę tego czasu: „O jedno proszę Pana, tego pragnę: mieszkać w domu Pańskim przez wszystkie dni mego życia, aby rozkoszować się słodyczą Pana”. Tęsknota ta nie dotyczy jedynie miejsca, ale komunii z samym Bogiem. Wniebowstąpienie wyniosło naturę ludzką do chwały nieba, a teraz serca wierzących są przyciągane w górę, ku tej boskiej komunii. W Pierwszym Liście św. Piotra (4, 13–16) chrześcijanie są zaproszeni do pozostania wiernymi nawet pośród cierpień, radując się, że uczestniczą w życiu Chrystusa. W Ewangelii (J 17, 1–11) Jezus modli się do Ojca za swoich uczniów, ujawniając, że należą oni do Boga i są zachowani w Jego imieniu. Okres między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami staje się zatem czasem wewnętrznej tęsknoty, modlitwy, jedności i zaufania, czasem, w którym Kościół uczy się pragnąć ponad wszystko obecności Boga i przygotowuje się na przyjęcie Ducha Świętego, który prowadzi nas do pełni życia Bożego. Zastanówmy się: czy naprawdę pragnę żyć w obecności Boga, pozwalając, aby ten czas oczekiwania między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami pogłębił moją modlitwę, moją jedność i moje pragnienie Ducha Świętego?
Don Giorgio
maj 15, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 6. tygodnia Wielkanocy
Ewangelia: J 16, 23–28
W tym świętym okresie między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami Kościół uczy się czekać w modlitwie i pragnąć przyjścia Ducha Świętego. W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi: „Proście, a otrzymacie, aby wasza radość była pełna”. Te słowa pokazują, że modlitwa to nie tylko proszenie o różne rzeczy, ale otwarcie się na przyjęcie pełni największego daru Bożego, jakim jest Duch Święty. Uczniowie po Wniebowstąpieniu pozostawali razem w oczekiwaniu, modląc się z ufnością, ponieważ wierzyli w obietnicę Chrystusa. Duch Święty jest źródłem prawdziwej radości, ponieważ jednoczy nas z Ojcem poprzez Syna i sprawia, że życie Zmartwychwstałego Chrystusa ożywa w nas. Ludzkie radości są często kruche i przemijające, ale radość zrodzona z Ducha jest pełna, ponieważ pochodzi z boskiej komunii. Ten czas między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami staje się zatem szkołą modlitwy, uczącą nas pragnąć nie tylko Bożych błogosławieństw, ale samego Boga, który mieszka w nas poprzez Ducha Świętego. Im bardziej prosimy z wiarą, tym bardziej nasze serca są przygotowane na przyjęcie radości, którą tylko Duch może dać. Zastanówmy się: czy naprawdę modlę się i czekam na Ducha Świętego jako największy dar Boży, pozwalając Mu napełnić moje serce radością, która jest pełna?
Don Giorgio
maj 15, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 6. tygodnia Wielkanocnego Ewangelia: J 16,20-23 W okresie między Wniebowstąpieniem a Zesłaniem Ducha Świętego Kościół przeżywa święte oczekiwanie – oczekiwanie wypełnione nie pustką, lecz obietnicą. W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi do swoich uczniów: „Teraz jesteście smutni, ale znów was zobaczę, a serca wasze będą pełne radości i nikt nie odbierze wam tej radości”. Po Wniebowstąpieniu uczniowie doświadczają bólu rozłąki, niepewności i tęsknoty, jednak Chrystus przygotowuje ich na radość, która nadejdzie dzięki Duchowi Świętemu. Ten okres staje się obrazem samego życia chrześcijańskiego: żyjemy między obietnicą a jej spełnieniem, między tęsknotą a obecnością. Oczekiwanie na Ducha Świętego nie jest zatem biernym; jest to otwarcie serca na przyjęcie boskiej radości. Radość obiecana przez Chrystusa nie zależy od okoliczności, ponieważ rodzi się z Jego Zmartwychwstania i jest podtrzymywana przez Ducha. Jest to radość zakorzeniona w komunii z żywym Panem, radość, której cierpienie nie może zniszczyć, a świat nie może odebrać. W tym świętym czasie między Wniebowstąpieniem a Zielonymi Świątkami jesteśmy zaproszeni do oczekiwania z ufnością, modlitwą i nadzieją, pozwalając Bogu przygotować nasze serca, by napełniła je trwała radość Ducha Świętego. Zastanówmy się: czy czekam na Ducha Świętego z ufnością, pozwalając Chrystusowi przemienić mój obecny smutek i niepewność w radość, której nikt nie może mi odebrać?
Don Giorgio
maj 13, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Wniebowstąpienie Pańskie – uroczystość Czytania: Dz 1,1-11; Ef 1,17-23; Mt 28,16-20 Uroczystość Wniebowstąpienia ukazuje, że Chrystus Zmartwychwstały nie zniknął ze świata, lecz wszedł do chwały Ojca, pozostając jednocześnie w tajemniczy sposób obecnym w swoim Kościele. W Dziejach Apostolskich (1, 1–11) Wniebowstąpienie opisane jest z głęboką prostotą i prawdą: „Wzniósł się na ich oczach, a obłok zasłonił Go przed ich wzrokiem”. Obłok nie oznacza nieobecności, ale boską obecność i chwałę, do której wkracza Chrystus. Uczniowie nie widzą Go już ziemskimi oczami, a jednak On króluje żywy i wywyższony. W Liście do Efezjan (1, 17–23) Wniebowstąpienie staje się zaproszeniem do „bogactwa chwały” obiecanej świętym. Chrystus wstępuje do nieba nie po to, by oddalić się od ludzkości, ale by otworzyć niebo dla ludzkości. Jego uwielbione człowieczeństwo staje się przeznaczeniem, do którego jesteśmy powołani. W Ewangelii Mateusza (28, 16–20) Wniebowstąpienie jest głęboko zorientowane na misję: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody”. Od uczniów nie wymaga się, by pozostawali z oczami utkwionymi w niebo, ale by kontynuowali misję Chrystusa na świecie. Wniebowstąpienie łączy zatem chwałę i misję: Chrystus króluje w niebie, ale Jego obecność trwa poprzez Kościół posłany na świat z obietnicą: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni”.
Don Giorgio
maj 13, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 6. tygodnia Wielkanocnego Matki Bożej Fatimskiej Ewangelia: J 16, 12-15 W dzisiejszej Ewangelii Jezus wyjaśnia, dlaczego Duch Święty jest niezbędny do zrozumienia tajemnicy Zmartwychwstania: „On mnie uwielbi, bo wszystko, co wam powie, będzie pochodziło z tego, co moje”. Zmartwychwstania nie da się w pełni pojąć jedynie za pomocą ludzkiego rozumowania czy zewnętrznej obserwacji. To Duch Święty otwiera serce, aby rozpoznać chwałę Zmartwychwstałego Chrystusa i wejść w głębię Jego prawdy. Duch nie przemawia samodzielnie, ale objawia Chrystusa, uobecniając w nas to, co do Niego należy. Dzięki Duchowi słowa, czyny, Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa stają się żywą rzeczywistością, która przemienia nasze życie. Duch uwielbia Chrystusa nie poprzez dodawanie czegoś nowego, ale poprzez wprowadzanie wierzących w pełnię tego, kim naprawdę jest Jezus. W dniu wspomnienia Matki Bożej z Fatimy wspominamy również pokorną otwartość Maryi na działanie Ducha Świętego, który zawsze prowadzi dusze ku Chrystusowi. W okresie wielkanocnym jesteśmy zaproszeni do większej uległości Duchowi Prawdy, pozwalając Mu oświecić nasze serca, aby chwała Zmartwychwstałego Pana stała się centrum naszego życia. Zastanówmy się: Wielkanoc to pozwolenie Duchowi Świętemu, by wprowadził nas w prawdę i chwałę Zmartwychwstałego Chrystusa, aż Jego życie stanie się centrum naszego życia.
Don Giorgio
