mar 29, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 3. tygodnia Wielkiego Postu
Pierwsze czytanie Ozeasza 5:15-6:6
W sobotę trzeciego tygodnia Wielkiego Postu prorok Ozeasz zaprasza nas do głębszego zbadania naszych serc: „Chcę miłości, a nie ofiary, poznania Boga, a nie ofiar”. Słowa te są potężnym przypomnieniem, że Bóg nie zachwyca się rytuałem dla samego rytuału, ani nie jest poruszony zewnętrznymi przejawami pobożności, jeśli nie są one zakorzenione w szczerej miłości i pragnieniu poznania Go. Nasza miłość do Boga nie ma być jak poranna chmura lub rosa, która znika wraz z pierwszym ciepłem dnia - być może piękna, ale płytka i krótkotrwała. Wielki Post to nie tylko post, popiół czy rezygnacja z pewnych rzeczy; to powrót do Pana z całym i niepodzielnym sercem. Chodzi o porzucenie iluzji, że możemy zasłużyć na Bożą łaskę poprzez osiągnięcia, a zamiast tego przyjęcie prawdy, że Bóg pragnie żywej relacji z nami. Kiedy kochamy z wytrwałością, kiedy szukamy Go z głodem poznania Go bardziej intymnie, nasze działania w naturalny sposób stają się ofiarami, które Mu się podobają - nie ze względu na ich doskonałość, ale z powodu miłości, z której wypływają. Zastanówmy się: Wielki Post to wyjście poza powierzchowną pobożność ku prawdziwej miłości do Boga, która przenika wszystkie nasze działania.
Don Giorgio
mar 28, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 3. tygodnia Wielkiego Postu
Pierwsze czytanie Ozeasza 14:2-10
Wielki Post jest podróżą powrotną - świętym okresem, który delikatnie wzywa nas z powrotem do komunii z Bogiem, gdzie prawdziwe życie zaczyna się od nowa. Potężne obrazy Ozeasza przypominają nam, że Bóg nie reaguje na naszą nielojalność potępieniem, ale miłością, która stara się przywrócić i odnowić. „Uleczę ich nielojalność, pokocham ich z całego serca”, mówi Pan, objawiając boską czułość, która przewyższa nasze niepowodzenia. Kiedy zwracamy nasze serca ku Niemu, On przychodzi do nas jak rosa - spokojna, stała i życiodajna - ożywiając suchość w nas. Nasze dusze, niegdyś uschnięte przez grzech, zaczynają ponownie kwitnąć jak lilie, zapuszczając głębokie korzenie w Jego łasce i rozciągając się na zewnątrz w pięknie i celu. Wielki Post nie jest więc jedynie czasem zaprzeczenia lub smutku; jest zaproszeniem do ponownego odkrycia radości życia w Bożej obecności. Jest to okres, w którym możemy wyjść spod ciężaru naszej własnej woli i ponownie zamieszkać w Jego cieniu, gdzie nasze życie przynosi owoce - gdzie wzrastamy, kwitniemy i nabieramy zapachu świętości. Piękno Wielkiego Postu tkwi w tej prawdzie: kiedy powracamy do Boga, nie tylko otrzymujemy przebaczenie - zostajemy przemienieni. Zastanówmy się: Wielki Post to zrozumienie piękna życia z Bogiem.
Don Giorgio
mar 26, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 3. tygodnia Wielkiego Postu
Pierwsze czytanie z Księgi Jeremiasza 7:23-28
W czwartek trzeciego tygodnia Wielkiego Postu pierwsze czytanie z Księgi Jeremiasza (7:23-28) stanowi potężne wezwanie do samooceny i pokuty. Lament Boga nad odmową słuchania przez Jego lud - pomimo Jego nieustannego, cierpliwego wołania - głęboko rezonuje w tym okresie Wielkiego Postu. „Nie słuchali ani nie zwracali uwagi; podążali za uporem swoich złych serc”. Słowa te konfrontują nas z niewygodną prawdą, że my również możemy popaść w ten sam schemat. Wielki Post to święty czas, w którym jesteśmy zaproszeni do zatrzymania się i refleksji nad stanem naszych serc. Jak często zamykamy uszy na głos Boga, wybierając zamiast tego podążanie za własnymi pragnieniami, własnymi planami, własną dumą? Jak często pozwalamy, by upór zatwardzał nasze dusze, przekonując samych siebie, że wiemy lepiej niż Bóg? Odwrócenie się do Niego plecami nie zawsze wygląda dramatycznie - często dzieje się to powoli, subtelnie, gdy nie modlimy się, nie słuchamy lub nie kochamy. Ten czas wzywa nas, byśmy przestali - przestali słuchać hałasu naszych samolubnych serc, przestali usprawiedliwiać nasze nieposłuszeństwo i przestali opierać się delikatnej korekcie Pana. Boże przykazanie pozostaje niezmienne: „Słuchajcie Mojego głosu… a Ja będę waszym Bogiem, wy zaś będziecie Moim ludem”. Wielki Post to zaprzestanie popadania w te same grzechy przez nasze uparte zachowanie.
Don Giorgio
mar 25, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 3. tygodnia Wielkiego Postu
Pierwsze czytanie Księga Powtórzonego Prawa 4:1,5-9
Wielki Post to święty czas, który wzywa nas nie tylko do pokuty, ale także do pamięci - głębokiej, celowej pamięci, która kształtuje sposób, w jaki żyjemy każdego dnia. W Księdze Powtórzonego Prawa 4:1,5-9 Mojżesz napomina lud, aby był czujny, ostrożny i nigdy nie zapominał o rzeczach, które widziały ich oczy - cudach, wyzwoleniu, prowadzeniu przez Boga. Nie chodzi tylko o przechowywanie wspomnień; chodzi o to, aby te doświadczenia stanowiły rdzeń tego, kim jesteśmy i jak żyjemy. Wielki Post rzuca nam wyzwanie, aby nasza interakcja z Bogiem stała się sposobem na życie, a nie tylko tymczasowym celem. Jest to czas na ponowne dostosowanie naszych serc do prawdy, którą widzieliśmy i poznaliśmy, aby uchronić się przed zapomnieniem i aby nasze dusze były przebudzone na trwałą obecność Boga. I ta pamięć nie powinna kończyć się na nas - musi być dzielona, przekazywana, opowiadana naszym dzieciom i wnukom. Wierność Boga staje się historią, którą żyjemy i dziedzictwem, które pozostawiamy. W ten sposób Wielki Post przekształca się z okresu przygotowań w trwającą całe życie postawę świadomości, pokory i pokoleniowego świadectwa. Poprzez modlitwę, post i czyny miłości wcielamy w życie historię Bożego miłosierdzia i kontynuujemy ją w naszych czasach. Zastanówmy się: Wielki Post sprawia, że interakcja Boga z nami staje się dziedzictwem naszego życia.
Don Giorgio
mar 24, 2025 | CHLEB POWSZEDNI
Zwiastowanie Pańskie
Czytania Iz 7:10-14,8:10; List do Hebrajczyków 10:4-10; Ewangelia Łukasza 1:26-38
Zwiastowanie Pańskie zmienia wszystko, ponieważ wyznacza moment, w którym wieczność dotyka czasu, a Słowo staje się ciałem. W cichej wiosce Nazaret Stwórca wkracza w swoje stworzenie - nie grzmotem czy ogniem, ale poprzez pokorne „tak” młodej kobiety. Słowo, przez które wszystko się stało, przyjmuje ludzkie serce, ludzką twarz i ludzkie przeznaczenie. Zwiastowanie to moment, w którym wieczne Słowo Boga wkracza w ograniczenia ludzkiej historii. To wieczność obejmująca czas. Maryja, pełna łaski, staje się miejscem spotkania wieczności i czasu, boskiej wolności i ludzkiej współpracy. Jej „tak” odbija się echem przez wieki, ponieważ w nim odwieczny plan zbawienia znajduje dom w naszym świecie. Zwiastowanie jest tajemnicą pokory i chwały, w której ponadczasowy Bóg decyduje się wpisać w ludzką historię - nie siłą, ale szeptem, wyborem i sercem otwartym na Jego wolę. W posłuszeństwie Maryi i samoofierze Chrystusa zbawcza wola Boga zaczyna się rozwijać w najbardziej zdumiewający sposób. Zwiastowanie to nie tylko wydarzenie; to świt odkupienia. Zastanówmy się: Czy naprawdę rozumiem, co wydarzyło się podczas Zwiastowania? Słowo stało się ciałem.
Don Giorgio
