sie 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
- niedziela zwykła
Święty Jean-Baptiste-Marie Vianney, Proboszcz z Ars
Ewangelia Jana 6:24-35
"Zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale Ojciec mój, który wam daje chleb z nieba, chleb prawdziwy; albowiem chleb Boży to ten, który z nieba zstępuje i daje życie światu". Jezus naucza o Eucharystii. W tych słowach możemy wiele zrozumieć na temat Eucharystii. Jezus odnosi się do manny danej na pustyni. Kontekst manny jest kontekstem Eucharystii. My również jesteśmy w drodze do naszego niebiańskiego Jeruzalem. Potrzebujemy również pożywienia w naszej podróży. I często jesteśmy na pustyni, gdzie nie ma nic innego poza manną, która pochodzi z nieba. Tutaj pojawia się kontekst Eucharystii. Jezus mówi bardzo wyraźnie, że to Jego Ojciec w niebie dał chleb z nieba. Manna w Starym Testamencie była znakiem miłości Boga Ojca. Miłości, która dotykała codzienności i podtrzymywała ich życie. W Nowym Testamencie Bóg Ojciec również daje chleb, ale ten chleb nie tylko podtrzymuje życie. To jest chleb, który daje życie. Jezus mówi: "Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nigdy nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie". Musimy iść do Niego. Musimy w Niego wierzyć. Pójście jest spotkaniem, a wiara jest powierzeniem. Każda Eucharystia jest spotkaniem z Jezusem i powierzeniem się Mu. Jezus jest życiem. Zastanówmy się: Czy uczestniczę w Eucharystii jako spotkaniu z Jezusem i akcie powierzenia się Mu?
Don Giorgio
sie 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota 17 tygodnia zwykłego
Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny
Pierwsza sobota: Zawierzmy się Niepokalanemu Sercu Maryi
Ewangelia - Mt 14, 1-12
"Daj mi głowę Jana Chrzciciela, tutaj, na naczyniu". Dlaczego? Ponieważ jest to jedyna głowa, która mówi prawdę. Wiele razy chcemy to zrobić, ponieważ nie lubimy głowy, która mówi nam prawdę. Dziewczyna powiedziała to, ponieważ jej matka podpowiedziała. Każdy aspekt jest ważny w całej tej historii. Często czynimy zło, ponieważ skłaniają nas do tego różne rzeczy. Czasami jesteśmy pobudzani przez czynniki wewnętrzne, a czasami przez czynniki zewnętrzne. W obu przypadkach słuchamy głosu, który jest zły, ponieważ boimy się prawdy. Chcemy więc uciszyć głos prawdy. Prawda nas wyzwala. Ten akt uciszenia Johna, który reprezentuje głos prawdy, symbolizuje szerszą ludzką skłonność do tłumienia lub eliminowania tych, którzy kwestionują nasze moralne błędy lub domagają się niewygodnych zmian. Narracja ilustruje, jak ludzie reagują negatywnie na prawdę, nie dlatego, że jest fałszywa, ale dlatego, że zagraża ich komfortowi, władzy lub status quo. Podkreśla podwójny wpływ wewnętrznych lęków i zewnętrznych nacisków, które skłaniają jednostki do popełniania wykroczeń.
Pomimo natychmiastowego uciszenia Jana, narracja podkreśla głębsze, ponadczasowe przesłanie: prawda, choć często odrzucana i tłumiona, posiada nieodłączną moc wyzwalania i przemiany. Wzywa do refleksji nad naszymi motywacjami i odwagi, by przyjąć prawdę, nawet jeśli jest ona trudna lub niepokojąca, jako drogę do prawdziwej wolności, uczciwości i moralnej jasności. Zastanówmy się: Jak często czuję się niekomfortowo z głosem prawdy?
Don Giorgio
sie 2, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 17. tygodnia czasu zwykłego
Święty Euzebiusz z Vercelli, biskup
Święty Piotr Julian Eymard, kapłan
Pierwszy Piątek: Powierzmy się Najświętszemu Sercu Jezusa
"Skąd ten człowiek wziął tę mądrość i te cudowne moce?" To jest to samo pytanie, które zadajemy, gdy nie rozpoznajemy mocy Boga w naszym codziennym życiu. To samo pytanie zadajemy, gdy myślimy, że Bóg nie ma nic wspólnego z tym, co dzieje się w naszym życiu. To samo pytanie zadajemy, gdy wahamy się powierzyć wszystko Bogu. Dlaczego tak się dzieje? Dzieje się tak, ponieważ nie dostrzegamy Bożej ręki. Dzieje się tak, ponieważ chcemy widzieć Boga w taki sposób, w jaki chcemy. Dzieje się tak, ponieważ nie chcemy widzieć Boga w sposób, który Bóg chce nam objawić. Dzieje się tak z powodu naszych uprzedzeń. Dzieje się tak z powodu naszej osądzającej natury. Dzieje się tak, ponieważ jesteśmy nieugięci. Tutaj nawet Bóg jest bezradny. "I nie uczynił tam wielu cudów z powodu ich braku wiary". Bóg dał nam wolność, ale jeśli zamykamy się na łaskę Boga, używając naszej wolności, naszych uprzedzeń, naszego nieugiętego zachowania, nawet Bóg jest bezradny, aby coś zrobić. Bądźmy otwarci na Boga bez ram. Zastanówmy się: Czy zamykam się na łaskę Boga swoimi uprzedzeniami?
Don Giorgio
lip 31, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Alfons Maria de' Liguori, biskup, doktor Kościoła
Ewangelia - Mateusza 5:13-19
„Wy jesteście światłem świata. Miasto zbudowane na szczycie góry nie może być ukryte. Nikt nie zapala lampy, aby ją postawić pod korcem; stawia się ją na świeczniku, aby świeciła wszystkim w domu”. Alfons Liguori, założyciel Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, popularnie zwanego redemptorystami, w celu naśladowania przykładu Jezusa Chrystusa głoszącego Dobrą Nowinę ubogim i najbardziej opuszczonym. Alfons był miłośnikiem piękna: muzykiem, malarzem, poetą i pisarzem. Całą swoją twórczość artystyczną i literacką oddał na służbę misji i tego samego wymagał od tych, którzy wstępowali do jego Zgromadzenia. Jest to zgodne z przesłaniem Ewangelii, w której Jezus wzywa nas, abyśmy byli światłem świata. Jak możemy umieścić nasze światło na szczycie? Można to zrobić, gdy możemy umieścić miłość do drugiego człowieka na szczycie każdego naszego działania. Często nasze działania są projekcją nas samych. Będziemy lampami umieszczonymi na świeczniku, gdy umiemy przedkładać miłość do innych nad miłość do samych siebie. Nawet nasze dobre uczynki, gdy są projekcją nas samych, staną się jak lampa umieszczona pod kloszem. Kiedy umieścimy naszą miłość do innych na szczycie naszych działań, nasze działania staną się światłem dla innych. Zastanówmy się: Co jest na szczycie moich działań, moja miłość do siebie czy moja miłość do innych?
Don Giorgio
lip 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Ignacy Loyola, kapłan
Środa 17 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia - Łukasz 14:25-33
„Kto nie dźwiga krzyża swego i nie idzie za mną, ten nie może być uczniem moim…. Tak samo nikt z was nie może być moim uczniem, jeżeli nie wyrzeknie się wszystkiego, co posiada”. W ten sposób możemy stać się uczniami Chrystusa. Obchodzimy dziś święto św. Ignacego Loyoli, który stał się prawdziwym uczniem Chrystusa i założył Towarzystwo Jezusowe, jezuitów. Zainspirowało go to do bycia prawdziwym naśladowcą Chrystusa. Naśladowanie Chrystusa jest procesem ogołocenia. Jest to proces rezygnacji ze wszystkiego, co posiadamy. Największym dobrem, z którego trudno jest zrezygnować, jest nasze ego. Krzyż, który musimy nieść, jest wezwaniem do porzucenia ego. Niesienie własnego krzyża oznacza porzucenie ego. Ponieważ nasze ego jest wytworem naszej pychy. Kiedy pojawia się pokora, ego znika. Nieść swój krzyż to być w procesie ogołacania się z pretensji, ego i pychy. Niesienie mojego krzyża jest procesem przyjmowania bólu, by kochać innych bardziej niż siebie. To rezygnacja ze wszystkiego, co posiadamy, aby Jezus stał się naszą jedyną własnością. Zastanówmy się: Czy niosę swój krzyż, wyzbywając się pychy?
Don Giorgio
