Siostry u Założyciela
Szóstego grudnia, w przeddzień 146. rocznicy śmierci sługi Bożego ks. Jana Schneidera, naszego Ojca Założyciela trwałyśmy na modlitwie i dziękczynieniu w miejscu, gdzie spoczywają jego doczesne szczątki. Tego dnia kościół Najświętszej Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu stopniowo wypełniał się. Spieszyłyśmy z różnych stron Polski do grobu Ojca, by mu opowiedzieć, jak żyjemy, co u nas słychać, jakie mamy nadzieje, równocześnie prosząc go o wstawiennictwo dla każdej z nas. Byłyśmy tu wszystkie. Duchowo pielgrzymowały siostry pozostające w domach w kraju i zagranicy. Były siostry z Niemiec, Filipin czy Tanzanii. Nie mogło przecież zabraknąć żadnej z nas. Modlitwę rozpoczęła s.M. Immaculata Kiepura, radna prowincjalna: „Dziś stajemy przy grobie naszego założyciela sługi Bożego księdza Jana Schneidera, syna śląskiej ziemi, wielkiego apostoła miłosierdzia, dobrego pasterza, czciciela Niepokalanej i obrońcy godności ludzkiej, aby uwielbiać Boga za wielkie rzeczy jakie dokonał w życiu naszego Ojca Założyciela. Stajemy, aby się wspólnie modlić i dziękować Bogu za jego życie pełne dobroci, miłosierdzia i zatroskania o dziewczęta nie mające pracy i schronienia, by wypraszać za jego przyczyną łaski i dary. Chcemy prostą modlitwą ratować dusze. Chrystus daje nam dziś swe słowo o Dobrym Pasterzu, niech więc to Boże Słowo głęboko zapadnie w nasze serca i przemówi do nas wielką mocą i miłością”. Te słowa wprowadzenia w nasze czuwanie nadały kierunek modlitewnej obecności rodziny zakonnej sióstr Maryi Niepokalanej przy grobie niestrudzonego Apostoła Miłosierdzia. W centrum naszej modlitewnej gotowości serca była Eucharystia sprawowana w intencji o beatyfikację sługi Bożego ks. Jana Schneidera. Mszy świętej przewodniczył ks. Piotr Rapacz, wikariusz kościoła NMP na Piasku. Dzięki wrażliwości muzycznej naszych sióstr zjednoczonych w chórze, wytworzyła się liturgiczna wspólnota, która poprzez śpiew całym sercem uwielbiała Boga. Wracałyśmy do naszych klasztorów mając w pamięci zapewnienie naszego Ojca Założyciela: „Błogosławię Wam z całego serca zawsze będę przy Was”. W co mocno wierzymy. Amen s.M. Małgorzata Cur
Środa, 14 grudnia
Święty Jan od Krzyża, kapłan, doktor Kościoła w środę 3. tygodnia Adwentu Ewangelia - Łk 7, 19-23 "Czy Ty jesteś tym, który ma przyjść, czy też mamy czekać na kogoś innego?". Nasze życie powinno być odpowiedzią, gdyż mamy w sobie życie Chrystusa. Życie Chrystusa, które otrzymaliśmy w sakramencie chrztu świętego. Ta obecność Jezusa w nas powinna czynić cuda, powinna dawać wzrok w tych momentach mojego życia, kiedy staję się ślepy z egoizmu; powinna oczyszczać trąd we mnie, trąd rasizmu; powinna pozwalać mi słyszeć w tych momentach mojego życia, kiedy staję się głuchy na wołanie ubogich; powinna pozwalać, aby martwe części mojego życia z zemsty zostały wskrzeszone do życia przez przebaczenie i odpuszczenie. Ta przemiana w nas i wokół nas jest świadectwem obecności Jezusa w nas. Adwent jest czasem podkreślania obecności Jezusa w nas naszym świadectwem.
Wtorek, 13 grudnia
Święta Łucja, dziewica, męczennica we wtorek 3 tygodnia Adwentu Ewangelia - Mt 21, 28-32 "Odpowiedział: "Nie pójdę", ale potem rozmyślił się i poszedł". Myśląc lepiej o tym, co powiedział, postanowił zmienić to, co powiedział. To myślenie lepiej jest ułatwione przez pokutę i pokorę. Kiedy myślimy, że to co myślimy jest słuszne, nie ma miejsca na myślenie lepiej. Możemy myśleć lepiej tylko wtedy, gdy potrafimy dostrzec skutki tego, co mówimy i co robimy u innych. Do tego postrzegania jedyną drogą jest pokora. Będąc pokornym dostrzegamy wpływ naszych działań i słów na innych. To wywoła skruchę za te działania lub słowa, które ranią innych lub uczyniły ich smutnymi. Tam lepiej myślimy o tym, co powiedzieliśmy lub zrobiliśmy i poprawiamy się. Adwent jest czasem pokuty i poprawy.