Dec 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Środa 1. tygodnia Adwentu
Święty Jan Damasceński, kapłan, lekarz
Ewangelia - Mateusza 15:29-37
„Chwalili Boga Izraela”. Adwent jest widzeniem działania Boga w nas, wokół nas i chwaleniem Pana”. Przez wcielenie Bóg jest pośród nas i troszczy się o chromych, ułomnych, niewidomych, niemych i wielu innych. A lud był zdumiony i chwalił Boga Izraela. Jezus ponownie dostrzega potrzeby ludzi. „Żal mi tych wszystkich ludzi. Od trzech dni są ze mną, a nie mają co jeść”. Znalazł rozwiązanie z tego, co mieli. Z siedmiu chlebów nakarmił cały tłum. Bóg żyje pośród nas. Cuda, takie jak nakarmienie tłumu, są nie tylko aktami współczucia, ale także znakami Bożej obecności i zaopatrzenia. Wzywają nas do pełnego zaufania i oddania się Jemu. Tutaj potrzebujemy czegoś więcej niż zdumienia i uwielbienia. Potrzebujemy prawdziwej i głębszej relacji z Bogiem, który jest pośród nas. Ta relacja to wiara w Jezusa jako Zbawiciela. To wyjście poza relację okolicznościową do uczniostwa. To uczynienie Jezusa centrum naszego życia. Adwent wzywa nas do skoncentrowania naszego życia na Jezusie, pozwalając Mu kształtować nasze działania, decyzje i priorytety. Zastanówmy się: W jaki sposób możesz przejść od zwykłego zdumienia Bożymi dziełami do budowania głębszej, przemieniającej relacji z Jezusem, czyniąc Go centrum swojego życia w tym okresie Adwentu?
Don Giorgio
Dec 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Franciszek Ksawery, kapłan
Wtorek 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia Łukasza 10:21-24
„Wszystko zostało mi powierzone przez Ojca mego; a nikt nie wie, kim jest Syn, oprócz Ojca, i kim jest Ojciec, oprócz Syna i tych, którym Syn zechce objawić”. Adwent to poznanie Syna, abyśmy mogli poznać Ojca. To poznanie nie jest jedynie intelektualne, ale relacyjne i doświadczalne. Poznać Jezusa to spotkać serce Boga, który jest miłością, miłosierdziem i prawdą. Poprzez swoje słowa, czyny i samą obecność Jezus objawia nieskończone współczucie Ojca i pragnienie relacji z ludzkością. W Jezusie Ojciec nie jest już odległy ani abstrakcyjny, ale staje się bliski, dostępny i osobisty. Okres Adwentu naznaczony jest nadzieją i oczekiwaniem. Zaprasza nas do skupienia się na wcieleniu - Bóg staje się człowiekiem w osobie Jezusa Chrystusa. Kontemplując życie i misję Jezusa, jesteśmy głębiej wciągnięci w tajemnicę tego, kim jest Bóg. W tym Adwencie jesteśmy wezwani do otwarcia naszych serc na objawienie Ojca przez Syna. Każdy krok w poznawaniu Syna przybliża nas do Ojca, przemieniając nasze serca i przyciągając nas w boskie objęcia. To jest obietnica i nadzieja Adwentu: poznając Syna, naprawdę poznajemy Ojca i Jego niezawodną miłość. Zastanówmy się: W jaki sposób moja relacja z Jezusem kształtuje moje rozumienie Boga jako kochającego Ojca i jak mogę pełniej otworzyć swoje serce na ten boski uścisk podczas Adwentu?
Don Giorgio
Dec 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 1. tygodnia Adwentu
Ewangelia Mateusza 8:5-11
„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój; daj tylko słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój”. Słowa setnika wyrażają postawę, która leży u podstaw Adwentu: uznanie własnej niegodności przy jednoczesnym pełnym zaufaniu w Bożą moc i miłosierdzie. Adwent jest okresem oczekiwania i przygotowań, nie tylko do świętowania narodzin Chrystusa, ale także do Jego przyjścia do naszego życia tu i teraz. Jest to czas na zatrzymanie się i zastanowienie się nad sposobami, w jakie upadamy - naszymi niedoskonałościami, grzechami i słabościami. Podobnie jak setnik, przyznajemy, że nie zasługujemy na Bożą obecność dzięki naszym własnym zasługom. Adwent nie jest jednak okresem rozpaczy czy potępiania siebie; jest raczej okresem nadziei i otwartości na przemianę. Setnik modeluje zasadniczą postawę dla Adwentu. Jest to lekcja dla wszystkich, którzy przechodzą przez Adwent: nasza niegodność nie jest barierą dla Boga, ale zaproszeniem do głębszego spotkania z Jego łaską. Wystarczy zaufać Panu i Jego Słowu, które uczyni cud w naszym życiu. Zastanówmy się: Jak mogę przyjąć pokorę i wiarę setnika w czasie Adwentu, uznając własną niegodność, a jednocześnie w pełni ufając Bożemu miłosierdziu i przemieniającej mocy Jego Słowa w moim życiu?
Don Giorgio
Dec 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Pierwsza Niedziela Adwentu
Ewangelia - Łukasza 21:25-28,34-36
„Czuwajcie, modląc się w każdym czasie o siłę do przetrwania wszystkiego, co ma się stać, i do stanięcia z ufnością przed Synem Człowieczym”. Jezus daje jasne instrukcje, jak czekać na Pana. Dotyczy to zarówno adwentu, w który wchodzimy, jak i ostatecznego przyjścia naszego Pana. Tak więc jest to: czuwanie - bycie czujnym; modlenie się przez cały czas - utrzymywanie żywej relacji z Bogiem; stanie z ufnością - całkowite zaufanie Panu. Są to sposoby, dzięki którym przygotowujemy się do Bożego Narodzenia. Czuwanie wymaga czujności i uwagi. Adwent to czas uświadamiania sobie obecności Boga w naszym życiu i otaczającym nas świecie. Bycie duchowo przebudzonym oznacza rozpoznawanie znaków Bożej miłości i odpowiadanie na Jego wezwanie w naszych codziennych działaniach. Po drugie, modlitwa utrzymuje naszą relację z Bogiem żywą i kwitnącą. Podczas Adwentu jesteśmy zaproszeni do pogłębienia naszej więzi z Nim poprzez chwile cichej refleksji, modlitwy wspólnotowe i akty wdzięczności. Po tym następuje absolutne zaufanie Panu, które pozwala nam stawić czoła wyzwaniom z nadzieją. Ugruntowując się w wierze, możemy podejść do nadchodzących uroczystości i życiowych prób z pewnością Bożych obietnic. Te instrukcje Jezusa stanowią mapę drogową dla Adwentu, okresu duchowej odnowy, oczekiwania i radości. Podejmując czujność, modlitwę i ufność, przygotowujemy nasze serca na powitanie narodzin Chrystusa i pozostajemy niezachwiani w nadziei na Jego ostateczny powrót. Zastanówmy się: Jak mogę kultywować czujność, pogłębiać moje życie modlitewne i wzmacniać moje zaufanie do Boga, aby przygotować moje serce na narodziny Chrystusa i Jego ostateczny powrót?
Don Giorgio
Nov 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Andrzej, Apostoł - Święto
Ewangelia - Mateusza 4:18-22
„A oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim”. Dziś jest święto świętego Andrzeja, który jest jednym z pierwszych uczniów. Jest on bratem świętego Piotra. Podążanie za Jezusem jest bardzo łatwe, jeśli możesz zostawić wszystko inne. Ci rybacy mieli tylko swoje sieci i łodzie. Zostawili je i poszli za Jezusem. Ta natychmiastowa i pełna serca reakcja odzwierciedla głębokie zaufanie i chęć wyruszenia w nieznaną podróż wiary. Miej odwagę i siłę, by zostawić wszystko, a wtedy będziesz mógł pójść za Jezusem. Wyzwanie pozostawienia tego, co jest nam drogie - czy to dobytku, rutyny, czy nawet osobistych aspiracji - może być zniechęcające. Jednak historia świętego Andrzeja inspiruje nas do znalezienia odwagi i siły, by przedkładać nasze duchowe powołanie ponad wszystko inne. Nie chodzi tylko o fizyczne porzucenie, ale także o porzucenie rozproszeń lub przywiązań, które utrudniają nam pełne podążanie za Jezusem. Módlmy się dziś o łaskę takiego zaufania i otwartości w naszym życiu. Niech przykład św. Andrzeja zainspiruje nas do odważnej odpowiedzi na wezwanie Jezusa, pozwalając nam kroczyć ścieżką uczniostwa z wiarą i celem. Zastanówmy się: Jakie „sieci” lub przywiązania w moim życiu mógłbym porzucić, aby pełniej podążać za Jezusem i odpowiedzieć na Jego wezwanie z ufnością i otwartością?
Don Giorgio
Nov 28, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 34 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia - Łukasza 21:29-33
„Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nigdy nie przeminą”. Wszystko przeminie, ale Słowa Jezusa Chrystusa nigdy nie przeminą. Jego słowa są Jego miłością. Słowa te są potężnym przypomnieniem wiecznej natury słów i obietnic Chrystusa. W tym fragmencie Jezus używa drzewa figowego jako przypowieści, ucząc swoich uczniów, aby obserwowali znaki czasu i ufali w pewność Jego nauk. Werset „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nigdy nie przeminą” podkreśla trwałą i niezmienną naturę Słowa Bożego. Zapewnia nas, że podczas gdy świat fizyczny jest tymczasowy i ciągle się zmienia, miłość, prawda i obietnice Jezusa są wieczne i niezmienne. Jego słowa, będące przejawem Jego miłości, służą jako światło prowadzące przez życiową niepewność. Wzywają nas do zaufania Jego boskiemu planowi, pozostania niezłomnymi w wierze i zakotwiczenia naszego życia w wiecznej nadziei, którą znajdujemy w Nim. Refleksja nad tym fragmentem zachęca nas do nadania priorytetu Słowu Bożemu, przyjmując je nie tylko jako tekst, ale jako żywy wyraz Jego miłości i fundament naszej wiary. Zastanówmy się: „Czy naprawdę zakotwiczam swoje życie w wiecznym i niezmiennym Słowie Chrystusa, czy też nadmiernie skupiam się na tymczasowych i ulotnych aspektach tego świata?”.
Don Giorgio
