gru 18, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
19 grudnia
- dzień nowenny przed Bożym Narodzeniem
Ewangelia Łukasza 1:5-25
„Zachariaszu, nie bój się, twoja modlitwa została wysłuchana”. Te słowa wypowiedziane przez anioła Gabriela do Zachariasza niosą głębokie i ponadczasowe przesłanie, oferując nam wskazówki, jak przygotować nasze serca na przyjście Chrystusa w te Święta Bożego Narodzenia. Przesłanie anioła jest głęboko uspokajające. Przypomina nam, że nasze modlitwy, nawet te szeptane w chwilach zwątpienia lub rozpaczy, są zawsze wysłuchiwane przez Boga. Podczas naszej podróży przez nowennę bożonarodzeniową słowa te zachęcają nas do refleksji nad stanem naszych serc. Czy nosimy w sobie lęki, obawy lub niepewność co do przyszłości? Podobnie jak Zachariaszowi, może być nam trudno uwierzyć, że Bóg działa za kulisami, odpowiadając na nasze modlitwy w sposób, którego możemy jeszcze nie rozumieć. Ale przesłanie anioła zachęca nas do porzucenia strachu i wypełnienia naszych serc odwagą i nadzieją. Nadzieja nie jest zwykłym optymizmem; jest głęboką ufnością w Boże obietnice, nawet gdy okoliczności wydają się ponure. To cicha pewność, że tak jak Bóg spełnił swoją obietnicę daną Zachariaszowi, tak samo spełni ją wobec nas. Przygotować się do Bożego Narodzenia to pielęgnować tę nadzieję, wierzyć całym sercem, że Emmanuel - Bóg z nami - przyszedł i przyjdzie ponownie, aby wnieść światło w nasze ciemności. To przygotowanie nie jest bierne; wzywa nas do aktywnego słuchania głosu Boga, do przyjęcia Jego obecności w naszym życiu i do zaufania Jego czasowi. Zbliżając się do świętowania narodzin Chrystusa, trzymajmy się tych słów: „Nie bój się, bo modlitwa twoja została wysłuchana”. Niech przypominają nam, że Bóg jest wierny, że nas słyszy i że Jego miłość jest niezachwiana. Zastanówmy się: Jaką modlitwę lub tęsknotę trzymam w sercu i jak mogę otworzyć się na zaufanie Bożemu czasowi i wierności, nawet jeśli odpowiedź nie jest jeszcze jasna?
Don Giorgio
gru 17, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
18 grudnia
- dzień nowenny przed Bożym Narodzeniem
Ewangelia Mateusza 1:18-24
W dzisiejszej Ewangelii spotykamy się z głęboką tajemnicą Wcielenia, w której odwieczny Syn Boży uniża się, aby przyjąć ludzkie ciało. Ten akt boskiej miłości i pokory objawia się w najbardziej skromny sposób: Chrystus rodzi się z Maryi Dziewicy, prostej i czystej służebnicy Boga, i zostaje powierzony opiece Józefa, pokornego, sprawiedliwego i posłusznego człowieka. Razem, Maryja i Józef ucieleśniają zaufanie do tajemniczych i czasem nieoczekiwanych planów Boga, odzwierciedlając tę samą pokorę, którą sam Chrystus przyjął w swoim życiu i misji. Imię Emmanuel, oznaczające „Bóg z nami”, ma kluczowe znaczenie dla dzisiejszej refleksji. Jest to potężne przypomnienie, że Bóg, w swojej nieskończonej miłości, postanowił zamieszkać pośród nas. Nie przyszedł w majestacie ani z ziemską mocą, ale w cichej bezbronności ludzkiej słabości. Stając się jednym z nas, Chrystus uświęca nasze człowieczeństwo, przynosząc zbawienie i obietnicę wiecznej komunii z Nim. Kiedy zastanawiamy się nad pięknem Emmanuela - Boga z nami - zdajemy sobie sprawę, że droga do prawdziwej świętości leży w pokorze: w przyjęciu naszej małości, w poddaniu się Bożej miłości i w staniu się narzędziami Jego łaski dla innych. Obyśmy naśladowali pokorę Chrystusa, wiarę Maryi i prawość Józefa, przygotowując nasze serca na przyjęcie Zbawiciela do naszego życia. Zastanówmy się: Jak mogę naśladować pokorę Chrystusa i ufność w Boży plan w moim własnym życiu, szczególnie w chwilach niepewności lub gdy Jego wola stanowi wyzwanie dla moich oczekiwań?
Don Giorgio
gru 16, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
17 grudnia
Ewangelia Mateusza 1:1-17
Genealogia Jezusa Chrystusa w Ewangelii Mateusza 1:1-17 może wydawać się długa i na pierwszy rzut oka przypominać zwykłą listę imion. Jednak jej znaczenie jest głębokie i wieloaspektowe. Fragment ten podkreśla wypełnienie Bożej obietnicy i celowość Jego boskiego planu. Po pierwsze, podkreśla wierność Boga Jego obietnicom. Genealogia łączy Jezusa z Dawidem i Abrahamem, dwiema kluczowymi postaciami w historii zbawienia. Przymierze Boga z Abrahamem obiecało, że przez jego potomków wszystkie narody będą błogosławione (Rdz 12:3), a przymierze z Dawidem zapewniło, że jego tron będzie trwał wiecznie (2 Samuela 7:16). Śledząc rodowód Jezusa wstecz do tych postaci, Mateusz podkreśla, że Jezus jest obiecanym Mesjaszem, wypełnieniem tych starożytnych przymierzy. Po drugie, ujawnia przygotowanie i opatrzność stojącą za Wcieleniem. Lista obejmuje pokolenia, pokazując, że Boży plan zbawienia ludzkości nie był nagłą decyzją, ale skrupulatnie przygotowanym przez historię. Po trzecie, genealogia odzwierciedla uniwersalność Bożej łaski. Obejmuje ona nie tylko żydowskich patriarchów i królów, ale także osoby o zaskakujących i niekonwencjonalnych historiach. Na przykład Rahab była poganką i byłą prostytutką, a Rut była Moabitką. Wreszcie, podkreśla znaczenie poszczególnych osób w Bożym planie. Każde wymienione imię - niektóre dobrze znane, inne ledwo wspomniane w Piśmie Świętym - reprezentuje życie, które przyczyniło się do rozwoju Bożego dzieła odkupienia. Zastanówmy się: W jaki sposób refleksja nad genealogią Jezusa inspiruje mnie do postrzegania własnego życia i historii jako części większego planu Boga, nawet w chwilach, gdy moja rola lub cel mogą wydawać się małe lub nieistotne?
Don Giorgio
gru 15, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 3. tygodnia Adwentu
Ewangelia - Mateusza 21:23-27
W tym fragmencie jesteśmy świadkami głębokiego momentu, w którym Jezus jest kwestionowany co do swojego autorytetu przez arcykapłanów i starszych, którzy rzucają Mu wyzwanie, ponieważ Jego nauki zakłócają ich komfort i poczucie kontroli. Ich pytania nie wynikają z prawdziwego poszukiwania prawdy, ale ze strachu przed utratą władzy i autorytetu. Jezus, z mądrością i jasnością, odpowiada, rzucając im wyzwanie pytaniem o Jana Chrzciciela, obnażając ich niezdolność do zajęcia stanowiska. Ich unikanie odzwierciedla głębszą kwestię - nie są jasni ani uczciwi wobec siebie, nie chcą konfrontować się z prawdą z obawy przed jej konsekwencjami. Gdy zbliżamy się do Adwentu, fragment ten zachęca nas do zbadania naszej własnej otwartości na prawdę o Wcieleniu, głębokiej tajemnicy Boga stającego się człowiekiem. Adwent nie jest jedynie okresem oczekiwania, ale czasem kultywowania postawy pokory, ciekawości i odwagi, porzucenia naszych lęków i z góry przyjętych wyobrażeń, aby spotkać się z przemieniającą rzeczywistością Chrystusa. Tak jak dyskomfort przywódców religijnych uniemożliwił im dostrzeżenie autorytetu i prawdy Jezusa, tak i my musimy zmierzyć się z barierami w nas samych - pychą, strachem lub wątpliwościami - które utrudniają nam przyjęcie pełni Bożego objawienia. Czyniąc to, przygotowujemy nasze serca na przyjęcie światła Chrystusa z prawdziwą otwartością na przemianę. Zastanówmy się: Jakich obaw, wątpliwości lub z góry przyjętych wyobrażeń mogę się trzymać, które uniemożliwiają mi pełne przyjęcie prawdy i przemieniającej mocy Chrystusa w moim życiu?
Don Giorgio
gru 15, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
3 Niedziela Adwentu
Ewangelia Łukasza 3:10-18
Służba Jana przyciągnęła powszechną uwagę, a ludzie, przepełnieni oczekiwaniem, zaczęli się zastanawiać, czy może on być Mesjaszem. Jednak Jan szybko wyjaśnił swoją rolę, wskazując nie na siebie, ale na Chrystusa. Jego słowa: „Nie jestem zdolny rozwiązać rzemyka u Jego sandałów” odzwierciedlają głęboką świadomość jego pozycji i wielkości misji Chrystusa. Pokora Jana polega na jego gotowości do odsunięcia się na bok, kierując uwagę ludzi na Jezusa, zamiast szukać chwały dla siebie. Adwent, jako okres przygotowań, wzywa nas do przyjęcia tej samej postawy pokory. Jest to czas rozpoznania naszych własnych ograniczeń i przekierowania naszej uwagi na przyjście Chrystusa. Tak jak Jan przygotował drogę dla Jezusa, tak my jesteśmy zaproszeni do przygotowania naszych serc i życia na przyjęcie Go w pełni. Wiąże się to z odłożeniem na bok pychy, egocentryzmu i rozproszeń, które mogą przeszkadzać nam w rozpoznaniu i przedstawieniu światu prawdziwego Chrystusa. Pokora w Adwencie nie polega na umniejszaniu siebie, ale na tworzeniu przestrzeni dla Boga, aby mógł w nas działać. Oznacza to uznanie, że nie jesteśmy centrum historii, ale częścią większej narracji, w której Chrystus jest w centrum uwagi. Czyniąc to, stajemy się autentycznymi świadkami Jego miłości, miłosierdzia i prawdy, podobnie jak Jan Chrzciciel. Zastanówmy się: W jaki sposób mogę pokornie odsunąć się od własnych pragnień, dumy lub rozproszeń w tym okresie Adwentu, aby pozwolić Chrystusowi zająć centralne miejsce w moim życiu i w życiu tych, którzy mnie otaczają?
Don Giorgio
gru 13, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Jan od Krzyża, kapłan, doktor Kościoła
Sobota 2. tygodnia Adwentu
Ewangelia - Mateusza 17:10-13
„Powiadam wam jednak, że Eliasz już przyszedł, a oni go nie rozpoznali, lecz potraktowali tak, jak im się podobało; i Syn Człowieczy będzie podobnie cierpiał z ich rąk”. Przypomina nam to o niebezpieczeństwie duchowej ślepoty, gdy nasze serca i umysły nie są zjednoczone z wolą Bożą. W tym fragmencie Jezus podkreśla, że Eliasz, symbolizujący Jana Chrzciciela, został już posłany przez Boga, ale ludzie go nie rozpoznali. Zamiast tego odrzucili go i potraktowali tak, jak im się podobało, pozwalając, by ich osobiste plany i oczekiwania zaciemniły ich osąd. Jezus ostrzega, że On sam, Syn Człowieczy, spotka się z podobnym odrzuceniem i cierpieniem. Ta refleksja podkreśla, że kiedy przedkładamy nasze własne plany, pragnienia lub z góry przyjęte wyobrażenia nad boski plan Boga, ryzykujemy przeoczenie Jego posłańców i wiadomości, które przynoszą. Boży posłańcy mogą przychodzić w formach, których się nie spodziewamy, mówiąc prawdy, które stanowią dla nas wyzwanie. Jeśli jednak nie chcemy ich rozpoznać lub przyjąć ich przesłania, nie tylko odrzucamy posłańca, ale także odrzucamy Bożą obecność i przewodnictwo w naszym życiu. Rozpoznanie Bożych posłańców wymaga pokory, modlitewnego rozeznania i gotowości do działania zgodnie z Jego wolą, a nie naszą własną. Pełne przeżywanie Adwentu oznacza otwarcie naszych serc na dostrzeżenie Bożej ręki w nieoczekiwanych miejscach i ludziach. Oznacza to przyjmowanie Jego przesłania z wiarą i odpowiadanie na nie zaufaniem i działaniem. W ten sposób przygotowujemy się nie tylko na świętowanie narodzin Chrystusa, ale także na Jego przyjście do naszego codziennego życia, a ostatecznie na Jego powrót w chwale. Zastanówmy się: Czy jesteśmy gotowi odłożyć na bok nasze plany, aby przyjąć Boże?
Don Giorgio
