Poniedziałek 10 października
Poniedziałek 28 tygodnia w okresie zwykłym Ewangelia - Łk 11, 29-32 Tłum się powiększa, bo chcą zobaczyć coś niesamowitego. Coś, co zaspokoi ich ciekawość. A nie widzą nic poza człowiekiem, który jest jeden wśród nich. Człowieka z Nazaretu. W naszej wierze nie chodzi o nic spektakularnego, ale o człowieka. Nasza wiara nie dotyczy niczego cudownego, ale osoby, syna Bożego, który wcielił się i stał się jednym wśród nas we wszystkim oprócz grzechu. Nasza wiara nie dotyczy niczego nadzwyczajnego, ale osoby Jezusa Chrystusa, który jest ponad wszystkimi. Często jednak nasza wiara jest tak płytka, że szukamy czegoś spektakularnego, czegoś cudownego, czegoś nadzwyczajnego. W tym poszukiwaniu zapominamy o tym, co najważniejsze, o naszej relacji z Jezusem Chrystusem. Królowa Południa szukała Salomona. Jonasz głosił i mieszkańcy Niniwy zmienili swoje życie. Zmieniły się ich relacje i oni sami się zmienili. Zmieniła się ich relacja z Bogiem. W naszych poszukiwaniach tego, co niezwykłe, nie zapominajmy o naszej relacji z Jezusem Chrystusem.
Niedziela 9 października
28 Niedziela Zwykła Ewangelia - Łukasza 17:11-19 „… rzucił się do stóp Jezusa i podziękował mu…. Wstań i idź dalej. Twoja wiara cię uzdrowiła”. Wdzięczność jest wyrazem twojej wiary. Sposób, w jaki trędowaty samarytanin wyraża swoją wdzięczność, jest bardzo wzruszający. „Jeden z nich, znalazłszy się uzdrowiony, powrócił chwaląc Boga na cały głos, rzucił się do stóp Jezusa i podziękował Mu”. Odwracanie się, chwalenie Boga na cały głos i rzucanie się do stóp Jezusa. Trzy działania: odwrócenie się, z wdzięcznością odwracasz się do Jezusa, zmieniasz się, nawracasz; chwaląc Boga na cały głos, z wdzięcznością dajesz z siebie wszystko, co możesz, wszystko, co masz; rzucając się do stóp, z wdzięcznością oddajesz całe swoje ja u Jego stóp. Następnie ważne jest, aby zwrócić uwagę na to, czym Jezus go nagradza. „Wstań i idź dalej”. Jezus przywraca mu wolność jako syna Bożego. Wstań jak syn i idź w wolności. Wdzięczność przywraca ci godność jako syna i córki Boga. W czasie, gdy inni uzdrowieni trędowaci idą, aby pokazać się kapłanom, trędowaty Samarytanin wyrusza w drogę z wolnością syna Bożego. Ten pierwszy związany z prawem, a później uwolniony dzięki łasce. Tak więc pytanie brzmi: czy jesteś wystarczająco wdzięczny, aby uzyskać wolność jako syn lub córka Boga?
Sobota 8 października
Sobota 27 tygodnia w okresie zwykłym Ewangelia - Łk 11, 27-28 Jakże ktoś może być szczęśliwszy od łona, które nosiło Jezusa? Ale to właśnie Jezus mówi: "Jeszcze szczęśliwsi ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je". Nie sposób więc w to wątpić. Kobieta, która rozmawiała z Jezusem, wspominała o szczęściu noszenia Jezusa i służenia Jezusowi w intymności. Ale to, o czym mówi Jezus, to większe szczęście, które płynie z utożsamienia się z Nim. Kiedy słyszysz słowo Boże i zachowujesz je, Słowo wciela się w ciebie i stajesz się z Nim zjednoczony. "Jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moje słowo, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego i u niego zamieszkamy" (J 14,23). Również Matka Boża miała to szczęście par excellence. Zatem to szczęście, które proponuje Jezus, jest czymś więcej niż szczęściem, które otrzymujemy służąc Mu. Możemy służyć Jezusowi, nie zachowując słowa Bożego. Pytanie, które stawiają słowa Jezusa jest następujące: Czy jesteśmy wystarczająco zadowoleni ze szczęścia, które otrzymujemy służąc Mu, czy też idziemy po większe szczęście, które pochodzi ze słuchania słowa Bożego i zachowywania go?
Piątek 7 października
Matki Bożej Różańcowej Piątek 27 tygodnia w okresie zwykłym Ewangelia - Łk 1, 26-38 Różaniec nie jest powtarzaniem modlitwy. To pełna celebracja tajemnicy zbawienia, która dokonała się w historii ludzkości. Jest wędrówką razem z Matką Bożą przez wydarzenia historii zbawienia. Stajemy razem z Matką Bożą i przeżywamy razem z Nią wydarzenia z życia Jezusa Chrystusa, z tą samą wiarą i tym samym sercem przeżywając uczucia radości, smutku, nadziei i łaski. Jedność w wierze i w sercu z Matką Bożą. Ta możliwość jest darem Różańca. Ale nie tylko to - odmawiając Różaniec, przechodzimy do rozpoznawania wokół siebie tych samych wydarzeń, które Jezus przyswoił sobie we Wcieleniu. Wydarzenia radości, wydarzenia smutku, wydarzenia nadziei i wydarzenia łaski i uczestniczymy w tych wydarzeniach razem z Matką Bożą w dziękowaniu Jezusowi, we wstawianiu się do Niego, w chwaleniu Go i wysławianiu.