Sep 6, 2026 | DAILY BREAD
23rd Sunday in Ordinary TimeReadings: Ezekiel 33:7–9; Psalm 95:1–2, 6–7, 8–9; Romans 13:8–10; Matthew 18:15–20
Today’s readings remind us that Christian love is not passive: it makes us responsible for one another. Through Ezekiel, God appoints the prophet as a watchman, showing that we cannot simply say that the choices and suffering of others are none of our concern; love gives us a responsibility for what happens around us and sometimes requires the courage to speak the truth. Yet before correcting others, the Psalm warns us, “Harden not your hearts.” We must never become accustomed to our own sins, because a heart that no longer recognizes its own need for conversion can easily become harsh in judging others. Saint Paul gives us the principle that must govern everything: “Love is the one thing that cannot hurt your neighbour.” We must therefore never grow tired of loving, even when love has been disappointed, misunderstood, or wounded. Jesus makes this very concrete in the Gospel: when a brother sins against us, the first response is not condemnation, gossip, rejection, or revenge, but a sincere attempt to regain the brother. Even after negative experiences, we are asked to try again, because reconciliation is more important than proving ourselves right. This does not mean ignoring wrongdoing or pretending that wounds do not exist; genuine love seeks truth, conversion, healing, and communion. And Jesus promises that wherever people make this difficult journey together in His name, He Himself is present among them. In the end, only love can truly make things right, love courageous enough to speak, humble enough to recognize its own sins, patient enough not to give up, and merciful enough always to seek the restoration of the other. Let’s reflect: When I am hurt or disappointed by others, do I withdraw into judgment and resentment, or do I remain responsible for love, seeking with Christ the truth, healing, and reconciliation that can make things right?
Don Giorgio
Sep 6, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
23. niedziela zwykła Czytania: Ezechiel 33,7–9; Psalm 95,1–2, 6–7, 8–9; List do Rzymian 13,8–10; Ewangelia według św. Mateusza 18,15–20
Dzisiejsze czytania przypominają nam, że miłość chrześcijańska nie jest bierna: sprawia, że jesteśmy odpowiedzialni za siebie nawzajem. Poprzez Ezechiela Bóg wyznacza proroka na strażnika, pokazując, że nie możemy po prostu twierdzić, iż wybory i cierpienia innych nie są naszą sprawą; miłość nakłada na nas odpowiedzialność za to, co dzieje się wokół nas, a czasami wymaga odwagi, by mówić prawdę. Jednak zanim zaczniemy napominać innych, psalm ostrzega nas: „Nie zatwardzajcie serc waszych”. Nie wolno nam nigdy przyzwyczajać się do własnych grzechów, ponieważ serce, które nie dostrzega już własnej potrzeby nawrócenia, łatwo może stać się surowe w osądzaniu innych. Święty Paweł podaje nam zasadę, która musi rządzić wszystkim: „Miłość jest jedyną rzeczą, która nie może skrzywdzić bliźniego”. Nie wolno nam zatem nigdy zmęczyć się miłością, nawet gdy miłość została zawiedziona, niezrozumiana lub zraniona. Jezus bardzo konkretnie to wyjaśnia w Ewangelii: gdy brat zgrzeszy przeciwko nam, pierwszą reakcją nie powinno być potępienie, plotkowanie, odrzucenie ani zemsta, ale szczera próba odzyskania brata. Nawet po negatywnych doświadczeniach jesteśmy proszeni, by spróbować ponownie, ponieważ pojednanie jest ważniejsze niż udowodnienie, że mamy rację. Nie oznacza to ignorowania złego postępowania ani udawania, że rany nie istnieją; prawdziwa miłość szuka prawdy, nawrócenia, uzdrowienia i wspólnoty. A Jezus obiecuje, że wszędzie tam, gdzie ludzie wspólnie podejmują tę trudną drogę w Jego imieniu, On sam jest obecny wśród nich. Ostatecznie tylko miłość może naprawdę wszystko naprawić – miłość wystarczająco odważna, by przemówić, wystarczająco pokorna, by uznać własne grzechy, wystarczająco cierpliwa, by się nie poddawać, i wystarczająco miłosierna, by zawsze dążyć do odnowy drugiej osoby. Zastanówmy się: kiedy czuję się zraniony lub rozczarowany przez innych, czy zamykam się w osądzie i urazie, czy też pozostaję wierny miłości, szukając wraz z Chrystusem prawdy, uzdrowienia i pojednania, które mogą wszystko naprawić?
Don Giorgio
Sep 4, 2026 | Tägliches Brot
Gedenktag der seligen Jungfrau Maria
Die heilige Teresa von Kalkutta (Mutter Teresa)
Erster Samstag – vertrauen wir uns dem Unbefleckten Herzen Mariens an
Im heutigen Evangelium schließt Jesus die Diskussion über den Sabbat mit einer entschiedenen Erklärung ab: „Der Menschensohn ist Herr über den Sabbat.“ Das christliche Leben findet erst dann seine richtige Ordnung, wenn Jesus nicht nur ein wichtiger Teil unseres Lebens ist, sondern Herr über alles. Unser Gebet, unsere Arbeit, unsere Beziehungen, unsere Verantwortlichkeiten, unser Besitz, unsere Pläne, unsere Erfolge, unsere Leiden und sogar unsere religiösen Bräuche müssen letztlich unter seine liebevolle Herrschaft gestellt werden. Die Pharisäer hatten sich so sehr auf die Einhaltung des Gesetzes konzentriert, dass sie Gefahr liefen, denjenigen aus den Augen zu verlieren, zu dem das Gesetz führen sollte; Jesus erinnert uns daran, dass keine Praxis seinen Platz einnehmen kann. An diesem ersten Samstag zeigt uns das Unbefleckte Herz Mariens, was es bedeutet, Jesus über alles zu stellen: Ihr ganzes Leben war auf ihren Sohn ausgerichtet, von Nazareth bis zum Kalvarienberg und darüber hinaus. Uns ihrem Unbefleckten Herzen anzuvertrauen bedeutet, sie zu bitten, uns zu lehren, ganz Jesus zu gehören, so wie sie es tat. Mutter Teresa lebte dieselbe auf Christus ausgerichtete Einfachheit: Sie erkannte Jesus in den Ärmsten der Armen, weil Er zuvor zum Mittelpunkt und Herrn ihres eigenen Herzens geworden war. Das Evangelium lädt uns daher ein, alles an seinen richtigen Platz zu rücken. Wenn Jesus über allem steht, verlieren wir nicht das, was wir lieben; vielmehr lernen wir, jeden Menschen zu lieben und jede Verantwortung nach seinem Herzen zu erfüllen. Das christliche Leben ist letztlich genau das: Jesus über allem, Jesus im Mittelpunkt von allem und Jesus als Herr über alles. Lasst uns darüber nachdenken: Steht Jesus in meinem Leben wirklich über allem und prägt er meine Zuneigungen, Entscheidungen, Prioritäten und Verantwortlichkeiten als Herr meines ganzen Herzens und meines ganzen Lebens?
Don Giorgio
Sep 4, 2026 | DAILY BREAD
Saturday memorial of the Blessed Virgin Mary
Saint Teresa of Calcutta (Mother Teresa)
First Saturday - let us entrust ourselves to the Immaculate Heart of Mary
In today’s Gospel, Jesus concludes the discussion about the Sabbath with a decisive declaration: “The Son of Man is Lord of the Sabbath.” Christian life begins to find its proper order when Jesus is not simply one important part of our lives but Lord of everything. Our prayer, work, relationships, responsibilities, possessions, plans, successes, sufferings, and even our religious observances must ultimately be placed under His loving lordship. The Pharisees had become so focused on the observance of the law that they risked losing sight of the One to whom the law was meant to lead; Jesus reminds us that no practice can take His place. On this First Saturday, the Immaculate Heart of Mary shows us what it means to let Jesus be above everything: her whole life was centred on her Son, from Nazareth to Calvary and beyond. To entrust ourselves to her Immaculate Heart is to ask her to teach us to belong completely to Jesus as she did. Mother Teresa lived the same Christ-centred simplicity: she recognized Jesus in the poorest of the poor because He had first become the centre and Lord of her own heart. The Gospel therefore invites us to put everything in its proper place. When Jesus is above everything, we do not lose what we love; rather, we learn to love every person and fulfil every responsibility according to His Heart. The Christian life is ultimately this: Jesus above everything, Jesus at the centre of everything, and Jesus Lord of everything. Let’s reflect: Is Jesus truly above everything in my life, shaping my loves, choices, priorities, and responsibilities as the Lord of my whole heart and my whole life?
Don Giorgio
Sep 4, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny
Święta Teresa z Kalkuty (Matka Teresa)
Pierwsza sobota miesiąca – powierzmy się Niepokalanemu Sercu Maryi
W dzisiejszej Ewangelii Jezus kończy dyskusję na temat szabatu zdecydowanym oświadczeniem: „Syn Człowieczy jest Panem szabatu”. Życie chrześcijańskie zaczyna nabierać właściwego porządku, gdy Jezus nie jest tylko jedną z ważnych części naszego życia, ale Panem wszystkiego. Nasza modlitwa, praca, relacje, obowiązki, dobra materialne, plany, sukcesy, cierpienia, a nawet nasze praktyki religijne muszą ostatecznie znaleźć się pod Jego kochającą władzą. Faryzeusze tak bardzo skupili się na przestrzeganiu prawa, że ryzykowali utratę z oczu Tego, do którego prawo miało prowadzić; Jezus przypomina nam, że żadna praktyka nie może zająć Jego miejsca. W tę pierwszą sobotę Niepokalane Serce Maryi pokazuje nam, co to znaczy pozwolić Jezusowi być ponad wszystkim: całe jej życie koncentrowało się na Synu, od Nazaretu po Kalwarię i dalej. Powierzenie się Jej Niepokalanemu Sercu oznacza prośbę, by nauczyła nas całkowitego oddania się Jezusowi, tak jak ona to uczyniła. Matka Teresa żyła tą samą prostotą skoncentrowaną na Chrystusie: rozpoznawała Jezusa w najbiedniejszych z biednych, ponieważ On stał się najpierw centrum i Panem jej własnego serca. Ewangelia zachęca nas zatem do umieszczenia wszystkiego na właściwym miejscu. Kiedy Jezus jest ponad wszystkim, nie tracimy tego, co kochamy; wręcz przeciwnie, uczymy się kochać każdą osobę i wypełniać każdy obowiązek zgodnie z Jego Sercem. Życie chrześcijańskie sprowadza się ostatecznie do tego: Jezus ponad wszystkim, Jezus w centrum wszystkiego i Jezus Panem wszystkiego. Zastanówmy się: czy Jezus naprawdę jest ponad wszystkim w moim życiu, kształtując moje miłości, wybory, priorytety i obowiązki jako Pan całego mojego serca i całego mojego życia?
Don Giorgio
