wrz 24, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 25 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia - Łukasza 8:19-21
Kiedy Jezus powiedział: „Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wprowadzają je w czyn”. Odnosił się również do tego, co robili w tym momencie. Matka Maria przyszła do Niego, ale stała na zewnątrz i czekała na spotkanie. Dzieje się tak, gdy słuchasz Słowa Bożego i wprowadzasz je w życie. Słuchasz Słowa Bożego i uczysz się stać na zewnątrz dla Pana. Słuchasz Słowa Bożego i uczysz się czekać na Pana. Kiedy słuchasz Słowa Bożego i wprowadzasz je w życie, to już nie to, kim jesteś, będzie determinować twoje działania, ale to Słowo Boże będzie determinować twoje działania. Często chcemy praktykować Słowo Boże jako to, kim jesteśmy. Ale to nie jest właściwy sposób praktykowania Słowa Bożego. Musimy stać się tym, o co prosi nas Słowo Boże. A nie praktykować Słowo Boże takimi, jakimi jesteśmy. Niech Słowo Boże cię modeluje. A nie praktykować Słowo Boże, jako model. Zastanówmy się: Jak praktykuję Słowo Boże, jako ten, kim jestem lub jako ten, kim chcę się stać?
Don Giorgio
wrz 22, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Pius z Pietrelciny (Ojciec Pio), kapłan
Poniedziałek 25. tygodnia okresu zwykłego
Ewangelia - Mateusza 16:24-27
„Kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je”. Naśladowanie Jezusa to nie tylko wyrzeczenie się samego siebie i wzięcie swojego krzyża, ale także coś równie ważnego. To właśnie jest wyjaśnione w tym zdaniu. Kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Pierwsza część tego zdania dotyczy wyrzeczenia się i wzięcia krzyża. To właśnie dzieje się, gdy tracimy życie ze względu na Jezusa Chrystusa. Ale tutaj On składa obietnicę. Ci, którzy tracą życie ze względu na Niego, znajdą je. Oznacza to, że po utracie życia musimy go szukać i znaleźć. Jezus obiecuje, że je znajdziemy. Gdzie? Znajdziemy życie w osobie Jezusa Chrystusa. To właśnie w naszej osobistej relacji z Jezusem odnajdujemy to życie. Sakramentalnie robimy to w chrzcie, w komunii świętej. Ale to musi stać się spersonalizowane w naszej osobistej relacji z Jezusem. Wiele razy w naszym chrześcijańskim życiu dzieje się tak, że wyrzekamy się siebie i bierzemy swój krzyż, ale nie udaje nam się spotkać życia w naszej osobistej relacji z Jezusem. Jezus, ta Osoba, musi cię przemodelować. Zastanówmy się: Na ile moje wyrzeczenia poprawiają moją osobistą relację z Jezusem?
Don Giorgio
wrz 21, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
25. niedziela czasu zwykłego
Ewangelia - Marka 9:30-37
„Lecz oni nie rozumieli tego, co mówił, i bali się Go pytać”. Tak wyglądała sytuacja uczniów, którym Jezus sam wyjaśniał różne rzeczy. Powód możemy znaleźć w następującym fragmencie Ewangelii. „Przyszli do Kafarnaum, a gdy był w domu, zapytał ich: „O co się spieraliście w drodze?”. A oni nic nie odpowiedzieli, bo się spierali, który z nich jest największy”. To jest powód, dla którego nie zrozumieli przed rozmową Jezusa o Jego męce, śmierci i zmartwychwstaniu. Mieli w umyśle temat największego, a Jezus mówił o staniu się najmniejszym. Kiedy mamy w umyśle myśli o przewoźniku, władzy, pozycji, nie będziemy w stanie zrozumieć planu Bożego ani Słowa Bożego. Nie tylko, że nie zrozumiemy, ale także będziemy się bali wyjaśnić. Czym jest ten strach? Ten strach dotyczy odpowiedzi, jeśli poprosimy o wyjaśnienie. Ten strach dotyczy prawdy, czy będzie ona sprzeczna z moimi myślami o byciu wielkim. Strach przed byciem w sprzeczności z moimi koncepcjami władzy lub pozycji. Dlatego Jezus stawia dziecko na ich czele, aby było wzorem. Zastanówmy się: Czy moje myśli o władzy i pozycji utrudniają mi zrozumienie Słowa Bożego i generują strach przed poznaniem prawdy?
Don Giorgio
wrz 20, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Mateusz, Apostoł, Ewangelista - Święto
Ewangelia - Mateusz 9:9-13
Obchodzimy święto świętego Mateusza. Wszystko zaczęło się w życiu Mateusza od wezwania Jezusa: „Pójdź za mną”. Wstał i poszedł za Nim. Życie się zmieniło, ale nic dramatycznego. Wezwanie i odpowiedź. Dzieje się tak, gdy słuchasz wezwania Jezusa swoim sercem, a następnie twoje serce odpowiada. Mateusz siedział przy komorze celnej. Jezus przechodził obok i zobaczył go. Potem go zawołał. Mateusz zrozumiał słodycz wezwania Jezusa. Zrozumiał miłosierdzie zawarte w tym wezwaniu. Zrozumiał, że jest dla niego miejsce w życiu Jezusa. Uwierzył w Jezusa. Teraz od wezwania „pójdź za mną” nie będzie siedział w komorze celnej, ale będzie podążał za Jezusem. Jezus staje się jego drogą i życiem. Ewangelia św. Mateusza jest jego świadectwem. Kiedy słuchamy wezwania Jezusa, możemy znaleźć drogę w Jezusie. Jezus staje się naszą drogą i naszym życiem, gdy pozwalamy Słowu Bożemu wejść do naszego serca. Nie nakładaj żadnych filtrów na Słowo Boże. Po prostu pozwól mu wejść w ciebie. Zastanówmy się: Czy pozwalam Słowu Bożemu zmieniać moje życie?
Don Giorgio
wrz 20, 2024 | DUCHOWOŚĆ
Mimo, że mieszkamy w Rudzie Śląskiej, blisko Zgody, o siostrze Dulcissimie dowiedzieliśmy się dopiero, gdy zachorowała nasza córka Edyta. Ksiądz Piotr, proboszcz z naszej parafii, dał nam wtedy relikwie, czyli ziemie z grobu s. Dulcissimy, przyszłej świętej i tak siostra zagościła u nas, w naszej rodzinie i została naszą przyjaciółką.
U córki zdiagnozowano raka żołądka, to była dla nas trudna diagnoza, ogromny cios, szok. Nowa, trudna sytuacja do przyjęcia. Najpierw usłyszeliśmy: rak żołądka, a po wycięciu żołądka, dowiedzieliśmy się, że pojawił się przerzut do wątroby. Edyta przeszła trzy operacje, osiem chemioterapii, wiele konsultacji lekarskich. W tych zmaganiach z chorobą, doświadczeniu cierpienia, naszej córce zawsze towarzyszyła Dulcissima. Z jej relikwiami Edyta jeździła do wszystkich szpitali, na wizyty lekarskie, na badania. Siostra Dulcissima była z Edytą, była z nami na co dzień. Za jej wstawiennictwem prosiliśmy o zdrowie dla naszej córki.
Tak się złożyło, że w tym roku chcieliśmy świętować 114. urodziny naszej Przyjaciółki w Brzeziu. Z okazji urodzin siostry Dulcissimy można było napisać „gryfny list” do Solenizantki, bo tak zaproponowały siostry, więc napisałam. Było to dla mnie wielkie wydarzenie, czułam się jakbym napisała list do Nieba. W dniu urodzin byliśmy na mszy św. w klasztornej kaplic, a list do Dulcissimy położyłam w specjalnie przygotowanej dużej kopercie tuż pod ołtarzem.
Potem w krótkim czasie stan zdrowia córki zaczął się poprawiać. Edyta razem ze swoim narzeczonym Dawidem podjęli decyzję o zawarciu sakramentalnego związku małżeńskiego. Wtedy postanowiliśmy zaprosić na tę uroczystość naszą przyjaciółką — siostrę Dulcissimę. Siostra była z nami w trudnych chwilach, zaprosiliśmy ją również do tych szczęśliwych chwil. Ślub Edyty i Dawida był wyjątkowy, bowiem ich gościem była przyszła święta, to było tak namacalnie przeżywane Świętych Obcowanie.
Siostry z Brzezia podarowały nowożeńcom ikonę przedstawiającą siostrę Dulcissimę i św. Tereskę. Ksiądz Piotr przywitał służebnicę Bożą s. Dulcissimę jako najważniejszego weselnego gościa, przy ołtarzu na specjalnie przygotowanym miejscu umieścił portrecik Dulcissimy a na koniec mszy ślubnej pobłogosławił ten przepiękny prezent. Siostra Dulcissima była z nami także na weselu, zajęła miejsce uprzednio dla niej przygotowane na sali weselnej.
Z wizytą do Brzezia zapowiedzieliśmy się na 15.09. Kiedy umawiałam nasze spotkanie z siostrami, Siostra Małgorzata z radością poinformowała nas, że 16.09 to dzień, kiedy są imieniny siostry Dulcissimy. Ucieszyłam się serdecznie. To nie przypadek, nasza przyjaciółka zaprosiła nas do wspólnego świętowania. Chociaż relikwie siostry mamy od dwóch lat i siostra jest z nami na co dzień, to na swoje uroczystości zaprasza nas do siebie, do Brzezia.
Dziękujemy Ci siostro Dulcissimo.
Joanna M
Ruda Śląska, 15,09.2024
