paź 24, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
- niedziela zwykła, czytania: Księga Wyjścia 22,20–26; Psalm 18,2–3, 3–4, 47, 51; 1 List do Tesaloniczan 1,5c–10; Ewangelia według św. Mateusza 22,34–40.
W dzisiejszej Ewangelii Jezus objawia istotę naszej relacji z Bogiem: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem” oraz „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie są to dwa odrębne przykazania, lecz dwa nierozerwalnie związane ze sobą wyrazy tej samej miłości. Nasza miłość do Boga przejawia się w tym, jak traktujemy innych, zwłaszcza tych, którzy są bezbronni i w trudnej sytuacji. W pierwszym czytaniu Bóg oświadcza, że słyszy wołanie ubogich, wdów, sierot i przybyszów. Wołania, które społeczeństwo często ignoruje, nigdy nie pozostają niezauważone przez Boga. Kochać Boga oznacza zatem również kształtowanie serca, które słucha tych, których słucha Bóg. Święty Paweł przypomina nam, że nawrócenie oznacza odwrócenie się od bożków, by służyć żywemu i prawdziwemu Bogu, przyjmując Jego Słowo z radością Ducha Świętego nawet pośród cierpienia. Nasze bożki nie zawsze są widoczne; mogą to być nasze egoistyczne interesy, ambicje, przywiązania lub obojętność wobec innych. Prawdziwe nawrócenie polega na tym, by pozwolić miłości Bożej zastąpić wszystko, co uniemożliwia nam pełne kochanie. Psalmista oświadcza: „Kocham Cię, Panie, moja siło”, przypominając nam, że miłość nie jest jedynie obowiązkiem, z którego wypełnieniem się zmagamy, ale darem, który staje się możliwy dzięki łasce Bożej. Im głębiej doświadczamy Jego miłości, tym swobodniej możemy się nią dzielić. Miłość do Boga nadaje sens naszej miłości do bliźniego, a miłość do bliźniego nadaje wiarygodność naszej miłości do Boga. Na tym polega piękna prostota przesłania Chrystusa: serce zjednoczone z Bogiem staje się sercem otwartym na wszystkich. Zastanówmy się: czy moja miłość do Boga sprawia, że jestem bardziej uważny, współczujący i hojny wobec innych, zwłaszcza tych, których cierpienie i ciche wołania łatwo przeoczyć?
Don Giorgio
paź 24, 2026 | AKTUALNOŚCI
W trwającym Tygodniu Misyjnym kierujemy nasze oczy i serca pełne wdzięczności ku Tanzanii. To właśnie tam w 1972 roku rozpoczęła się nasza najstarsza historia misyjna. Dziś, po ponad pół wieku, z dumą patrzymy na owoce tej drogi. To, co zaczęło się jako skromna placówka, dziś powoli przestaje być „naszą misją” w tradycyjnym rozumieniu. Stało się bowiem silną i dynamicznie rozwijającą się częścią naszego Zgromadzenia. Tanzanijskie siostry z odwagą, miłością i odpowiedzialnością prowadzą dziś liczne dzieła, służąc lokalnej społeczności, z oddaniem posługują w szkołach i przedszkolach, dbając o przyszłość najmłodszych, dynamicznie prowadzą grupy parafialne formując żywy Kościół, z oddaniem opiekują się chorymi i cierpiącymi. Wymieniać można długo. Oczywiście ta piękna rzeczywistość nie byłaby możliwa bez tych, które rzuciły pierwsze ziarno. W Tanzanii wciąż posługują dwie siostry misjonarki z Polski: Sr. Miriam Kusek (Chikukwe) i Sr. Zofia Ładniak (Nanjota), która w zwiazku z problemami zdrowotnymi przebywa w tej chwili na leczeniu w Polsce. Są one dla nas żywym świadectwem wierności, historii i bezwarunkowej miłości. Ich wieloletnia obecność, wierna posługa i serce oddane afrykańskiej ziemi to fundament, na którym wyrosły pokolenia lokalnych powołań. To piękny obraz misyjnej sztafety – dziś to tanzanijskie powołania niosą charyzmat naszego Zgromadzenia w przyszłość.
Dziękujemy Bogu za dar odwagi pierwszych sióstr, które ponad pięćdziesiąt lat temu odpowiedziały na wezwanie i za wierność wszystkich kolejnych posługujących w Tanzanii. Dziękujemy za rozkwit tanzanijskich powołań i wszystkie dzieła prowadzone przez tamtejsze siostry.
paź 24, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Sobota ku czci Najświętszej Maryi Panny, sobota 29. tygodnia okresu zwykłego, św. Antoni Maria Claret, biskup, Ewangelia: Łk 13,1-9
W dzisiejszej Ewangelii Jezus przedstawia przypowieść o bezowocnym drzewie figowym, które właściciel chce ściąć, ponieważ nie wydało owoców. Jednak interweniuje ogrodnik: „Zostaw je jeszcze na jeden rok”. Te proste słowa ujawniają coś niezwykłego na temat miłości Bożej: miłość Boża zawsze daje nam kolejną szansę. Nawet gdy nasze życie wydaje się bezowocne, gdy wielokrotnie ponosimy porażki lub gdy zmagamy się ze zmianą, Bóg nie rezygnuje z nas od razu. Jego cierpliwość nie jest obojętnością wobec naszych porażek, lecz wyrazem Jego pragnienia, by widzieć, jak wzrastamy i przynosimy owoce. Ogrodnik nie tylko prosi o więcej czasu; obiecuje również przekopać ziemię wokół drzewa i je nawozić. Podobnie Bóg nie tylko daje nam nowe możliwości, ale także zapewnia łaskę niezbędną do ich wykorzystania. Jednak Jego cierpliwość wymaga odpowiedzi. Każdy nowy dzień to kolejna okazja do nawrócenia, pojednania, hojności i rozwoju duchowego. Nigdy nie powinniśmy mylić Bożej cierpliwości z pozwoleniem na odkładanie naszego nawrócenia na czas nieokreślony. Najświętsza Maryja Panna uczy nas, jak odpowiadać na Bożą łaskę z otwartością i zaufaniem, podczas gdy święty Antoni Maria Claret przypomina nam, że możliwości, jakie daje nam Bóg, są również okazjami do niesienia Jego miłości innym. Miłość Boża nigdy nie męczy się oferowaniem nam nowego początku, ale każdy nowy początek wzywa nas do zrobienia kroku naprzód. Największą tragedią nie jest to, że nie przynieśliśmy owoców w przeszłości, ale to, że możemy odrzucić szansę na przyniesienie owoców dzisiaj. Zastanówmy się: czy uznaję każdy nowy dzień za kolejną szansę ofiarowaną przez cierpliwą miłość Boga i czy korzystam z Jego łaski, aby zmienić to, co wymaga zmiany, i przynieść owoce, których On oczekuje od mojego życia?
Don Giorgio
paź 23, 2026 | AKTUALNOŚCI
Gdy myślimy o misjach, przed oczami stają nam często odległe kontynenty. Jednak Tydzień Misyjny przypomina, że serce misji bije wszędzie tam, gdzie potrzebna jest miłość, obecność, wsparcie i ewangeliczne spojrzenie. Dzisiaj chcemy opowiedzieć o wyjątkowej posłudze naszych sióstr misjonarek w Niemczech, gdzie misja zyskuje zupełnie nowe, piękne oblicze. W niemieckich placówkach wspólnie posługują siostry pochodzące z Polski oraz z Tanzanii. W Berlinie są to: Sr. Bakhita Mazengo, Sr. Getruda Gabriel Ashapira, Sr. Małgorzata Dąbrowska i Sr. Pia Iriszek, w Berlinie – Kreuzberg – Sr. Josephina Kilawe a w Treis – Karden: Sr. Goretti Komba i Sr. Vianneya Rogowska. Ich obecność to bezcenny dar dla niemieckich, starszych wspólnot. Misjonarki z miłością i oddaniem opiekują się chorymi współsiostrami, niosąc im codzienne wsparcie w słabości i dbając o ich bezpieczeństwo. Ta opieka ma jednak przede wszystkim głęboki wymiar duchowy. To czas wspólnej modlitwy, dzielenia się wiarą i budowania wyjątkowych, zróżnicowanych wspólnot ewangelicznych. Pokazują tym samym, że różnorodność nie dzieli, lecz bogaci, stając się żywym znakiem powszechności i jedności Kościoła. Przełamując bariery kulturowe i językowe, tworzą żywe, międzynarodowe wspólnoty, które stają się znakami jedności Kościoła powszechnego. Służba naszych sióstr wykracza również poza mury klasztorów, wykracza poza codzienne zaangażowanie w funkcjonowanie naszych domów zakonnych. Aktywnie pracują w domach opieki dla osób starszych a niedawno posługę w berlińskim szpitalu rozpoczęła Sr. Pia. Służą tam zarówno jako profesjonalne opiekunki, dbające o zdrowie fizyczne pacjentów, jak i w ramach opieki duszpasterskiej. W zlaicyzowanym świecie, w którym Bóg bywa spychany na margines, ich praca staje się głębokim dziełem nowej ewangelizacji. Siostry stają się dla chorych i seniorów źródłem pociechy, nadziei i Bożego pokoju. Ich obecność jest szczególnie ważna gdy zbliża się pora śmierci.
W Tygodniu Misyjnym dziękujemy Bogu za nasze Siostry z Polski i Tanzanii, które podjęły posługę w Niemczech, za ich oddanie w dziele budowania mostów między kulturami i wzmacniania jedności naszego Zgromadzenia.
paź 22, 2026 | CHLEB POWSZEDNI
Piątek 29. tygodnia okresu zwykłego, św. Jan z Kapistran, kapłan, Ewangelia: Łk 12,54-59
W dzisiejszej Ewangelii Jezus rzuca wyzwanie tłumom: „Umiejecie odczytywać wygląd ziemi i nieba. Jak to się dzieje, że nie umiecie odczytać znaków tych czasów?”. Często wykazujemy się niezwykłą umiejętnością analizowania wydarzeń, rozumienia zmian społecznych, przewidywania trudności i interpretowania zachowań innych. A jednak łatwo nam umknąć głębszemu znaczeniu tego, co dzieje się wokół nas. Jezus przypomina nam, że to On sam jest podstawową zasadą, przez pryzmat której musimy interpretować obecny czas. Bez Niego nasze zrozumienie pozostaje niepełne, ponieważ możemy dostrzegać to, co się dzieje, nie rozpoznając jednak tego, czego Bóg od nas oczekuje. Ewangelia zachęca nas, byśmy patrzyli na świat, jego wyzwania, konflikty, możliwości i przemiany oczami Chrystusa. Jego prawda pomaga nam odróżnić to, co jest prawdziwie dobre, od tego, co tylko wydaje się atrakcyjne; Jego miłość uczy nas dostrzegać godność ludzką nawet tam, gdzie społeczeństwo jej nie dostrzega; a Jego miłosierdzie zachęca nas do poszukiwania pojednania, zanim podziały staną się nieodwracalne. Święty Jan Kapistran rozumiał, jak ważne jest odważne reagowanie na potrzeby swoich czasów poprzez głoszenie kazań, reformy i obronę wiary. Jego przykład przypomina nam, że chrześcijańskie rozeznanie to nie tylko zrozumienie teraźniejszości, ale także reagowanie na nią umysłem i sercem Chrystusa. Każdy moment historyczny stawia przed nami nowe pytania, ale Jezus pozostaje niezmiennym światłem, dzięki któremu możemy rozpoznać właściwe odpowiedzi. Nie interpretujemy Chrystusa zgodnie ze zmieniającymi się czasami; interpretujemy zmieniające się czasy w świetle Chrystusa. Tylko wtedy możemy rozpoznać obecność Boga w naszych okolicznościach i wiernie wywiązywać się z dzisiejszych obowiązków. Zastanówmy się: czy interpretuję wydarzenia, wyzwania i zmiany w moim życiu przede wszystkim przez pryzmat ludzkich opinii i osobistych oczekiwań, czy też pozwalam Jezusowi Chrystusowi być przewodnią zasadą mojego rozumienia, rozeznania i decyzji?
Don Giorgio
