lip 3, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Czwartek 13 tygodnia czasu zwykłego
Święta Elżbieta Portugalska
Ewangelia Mateusza 9: 1-8
"Gdy to ujrzeli, ogarnął ich podziw i chwalili Boga za to, że dał ludziom taką moc". To prawda. Musimy mieć uczucie podziwu, gdy myślimy o skutkach wcielenia. Musimy mieć uczucie podziwu, gdy myślimy o sakramencie Eucharystii. Musimy odczuwać podziw, gdy myślimy o innych sakramentach. Ludzie otaczający Jezusa w tamtym czasie myśleli o Jezusie tylko jako o człowieku i byli zaskoczeni mocą tego człowieka. Jezus jest Bogiem. Ale kiedy Bóg stał się człowiekiem, człowiek otrzymał taką moc. Moc, by stać się synami i córkami Boga. Moc, aby otrzymać przebaczenie grzechów, tak jak stało się to z paralitykiem. Moc, aby zostać uzdrowionym przez obecność Boga. Moc życia w obecności Boga. Przed tą mocą musimy czuć respekt. Musimy być wdzięczni. Musimy stać w zachwycie w każdej chwili naszego życia. Zastanówmy się: Czy stoję z podziwem przed tajemnicą wcielenia?
lip 2, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Święty Tomasz, Apostoł - Święto
Ewangelia Jana 20:24-29
"Pan mój i Bóg mój!" Oto doskonałe wyznanie wiary św. Tomasza, Apostoła Indii. Wyznanie to było wynikiem osobistego pragnienia doświadczenia zmartwychwstałego Chrystusa. Wyznanie to było wynikiem determinacji, by mieć bezpośrednie doświadczenie zmartwychwstania. Wyznanie to jest wynikiem wielkodusznej miłości Jezusa Chrystusa do spełnienia osobistego pragnienia Jego ucznia. To wyznanie jest wynikiem miłosierdzia Bożego, które dociera do człowieka pragnącego doświadczenia z Bogiem. Co więcej, stworzyło to okazję do znalezienia miejsca dla reszty ludzkości, która nie miała bezpośredniego doświadczenia Zmartwychwstałego Chrystusa. "Szczęśliwi ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli". Wyznanie Tomasza: "Pan mój i Bóg mój!" jest wieloaspektowym wyrazem wiary, który obejmuje podróż od pragnienia do wiary. Podkreśla znaczenie osobistego pragnienia i determinacji w poszukiwaniu boskiej prawdy, wielkodusznej miłości Jezusa w zaspokajaniu indywidualnych potrzeb oraz miłosiernej natury Boga w docieraniu do tych, którzy szczerze Go szukają. Wyznanie to pozostaje potężnym świadectwem przemieniającego wpływu osobistych spotkań z Jezusem na drodze wiary. Zastanówmy się: Czy jestem szczęśliwy wyznając, nie widząc Jezusa, że jest On "Panem moim i Bogiem moim"?
lip 1, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Wtorek 13 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Mateusza 8:23-27
"Bez ostrzeżenia nad jeziorem rozpętała się burza, tak gwałtowna, że fale rozbijały się tuż nad łodzią". Tak dzieje się w naszym życiu. Kryzysy przychodzą bez ostrzeżenia, jak burza nad naszym projektem i planami. Czasami jest to tak gwałtowne, że skutki tych kryzysów wdzierają się bezpośrednio w nasze życie. "Lecz on spał". Czujemy, że Jezus śpi. Nie widać Go pośród naszych kryzysów. Próbujemy więc obudzić Go naszymi wielokrotnymi modlitwami i prośbami. Ale Jego pytanie będzie brzmiało: "Dlaczego tak się boicie, ludzie małej wiary?". Nie możemy martwić się kryzysami czy wyzwaniami. Uwierzmy, że Jezus jest z nami. Zastanówmy się: Na ile jestem przekonany o obecności Jezusa w moim życiu?
cze 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Poniedziałek 13 tygodnia czasu zwykłego
Ewangelia Mateusza 8:18-22
W tym fragmencie Ewangelii widzimy dwa spotkania z Jezusem. Najpierw musimy zobaczyć kontekst tych spotkań. Wokół Jezusa były wielkie tłumy, a On zdecydował się przejść na drugą stronę. Następnie te dwie osoby przyszły za Jezusem. W tej rozmowie Jezus wyjaśnia dwie ważne zasady naśladowania Jezusa. Naśladowca Jezusa nie może oczekiwać żadnych ziemskich pociech. Nawet lisy mają nory, a ptaki powietrzne gniazda, ale Syn Człowieczy nie ma gdzie położyć głowy. Nie możemy oczekiwać, że inni nas zrozumieją, rozpieszczą, pomogą. Nie, naśladowca Jezusa Chrystusa znajdzie się w sytuacji, w której nie będzie miał gdzie położyć głowy. Po prostu wisi między ziemią a niebem na krzyżu. Takie jest powołanie naśladowcy Chrystusa. Druga zasada również wynika z pierwszej. Musimy zostawić resztę siebie, aby podążać za Jezusem. Nie możemy pozostać wokół naszego otoczenia i naszych rzeczy. To także rodzaj pozostawania w naszych strefach komfortu. Musimy być gotowi opuścić wielki tłum i przejść na drugą stronę z Jezusem. Zastanówmy się: Czy jesteśmy gotowi opuścić nasze strefy komfortu, aby pójść za Jezusem Chrystusem?
cze 30, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
- niedziela zwykła
Ewangelia - Marka 5:21-43
"Jezus poszedł z nim". Jest to werset, który czytamy i po prostu mijamy. Ale czy naprawdę zdajemy sobie sprawę, co to oznacza? Jest to absolutne stwierdzenie Bożej miłości. Bóg przyszedł do nas. Bóg stał się człowiekiem, aby nam towarzyszyć, żyć z nami, chodzić z nami. Tak więc Jezus poszedł z Jairem, aby uzdrowić jego małą córeczkę. Jezus mógł uzdrowić tę małą córkę, nie idąc z nią, jak w przypadku sługi innego oficera. Ale tutaj Jezus idzie z nim. Po drodze ludzie byli wokół niego i ta kobieta cierpiąca na krwotok dotknęła go. Została uzdrowiona. Wiara tej kobiety uzdrowiła ją. To pokazuje, jak bardzo Jezus jest pełen miłości, aby nas uzdrowić. Następnie Jezus kontynuuje swoją wędrówkę do domu Jaira i spotyka się z wiadomością o śmierci córki Jaira. Ten ojciec był zdruzgotany. Zostawił córkę w poszukiwaniu Jezusa i pod jego nieobecność córka zmarła. Ewangelia mówi: "Lecz Jezus usłyszał tę ich uwagę i rzekł do urzędnika: "Nie bój się, miej tylko wiarę"". Taka jest miłość Boga. On podsłuchuje i działa. Ta Boża miłość zawsze nam towarzyszy. Zastanówmy się: Czy rozpoznaję miłość Jezusa, który idzie ze mną?
cze 29, 2024 | CHLEB POWSZEDNI
Świętych Apostołów Piotra i Pawła - Uroczystość
Ewangelia - Mateusza 16:13-19
"Wtedy odezwał się Szymon Piotr: 'Ty jesteś Chrystus', mówiąc: 'Syn Boga żywego'". To jest świadectwo księcia apostołów, świętego Piotra. To przemówienie daje nam prawdziwe świadectwo o osobie Jezusa Chrystusa. To świadectwo jest osobiste, a jednocześnie jest świadectwem wszystkich apostołów. Jest osobiste, ponieważ odpowiada na osobiste pytanie Jezusa. "Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?". Powiedział o różnych odpowiedziach, które są powszechne w społeczeństwie. Następnie Jezus zadał bardzo osobiste pytanie: "Ale ty", powiedział, "za kogo ty mnie uważasz?" Na to Szymon Piotr udzielił tej odpowiedzi. Była to więc bardzo osobista odpowiedź, którą odczuwał w swoim życiu, w każdej chwili swojego życia z Jezusem. Jednocześnie była to odpowiedź pierwszego z Apostołów. Możemy to zrozumieć z odpowiedzi Jezusa. "Jezus odpowiedział: 'Szymonie, synu Jony, jesteś szczęśliwym człowiekiem! Bo nie ciało i krew ci to objawiły, lecz Ojciec mój, który jest w niebie". To dlatego, że było to objawienie Ojca Szymonowi Piotrowi jako pierwszemu z Apostołów. Objawienie przez Ojca Szymonowi Piotrowi w osobistym doświadczeniu, aby mógł wszędzie świadczyć o prawdzie. Prawdę, że Jezus Chrystus jest Synem Boga żywego. Zastanówmy się: Na ile jestem oddany objawieniu danemu św. Piotrowi?
