Poniedziałek, 16 października
Poniedziałek 28. tygodnia okresu zwykłego Święta Jadwiga, zakonnica Święta Małgorzata Maria Alacoque, dziewica Pierwsze czytanie - List do Rzymian 1:1-7 "Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i apostolską misję głoszenia posłuszeństwa wiary wszystkim narodom pogańskim na cześć Jego imienia". To Słowo Boże pokazuje, jak bardzo nasza osobista relacja z Jezusem jest ważna w naszym życiu. To przez Jezusa Chrystusa otrzymaliśmy łaskę. Wszystko, co otrzymaliśmy, zawdzięczamy Jego łasce. A po co otrzymaliśmy łaskę? Dla misji. Ale także misja, którą otrzymaliśmy od Niego. Misją jest głoszenie posłuszeństwa wiary wszystkim na cześć Jego imienia. Posłuszeństwo wiary to posłuszeństwo, którego domaga się wiara. Wiara prosi o posłuszeństwo, aby całkowicie zaufać Bogu, który cię kocha. I to posłuszeństwo wiary musi być głoszone każdemu bez różnicy. Jest to trudne, ponieważ nie możemy postrzegać wszystkich w ten sam sposób. Musimy więc zacząć postrzegać wszystkich w tej samej godności, aby głosić posłuszeństwo wiary wszystkim na cześć Jego imienia. Zastanówmy się: Czy jestem w stanie widzieć wszystkich z taką samą godnością, aby głosić posłuszeństwo wiary wszystkim na cześć imienia Jezusa Chrystusa?
Niedziela 15 października
28. niedziela zwykła Święta Teresa z Ávila (1515 - 1582) Pierwsze czytanie - Izajasz 25:6-10 W dzisiejszym czytaniu słuchamy o mesjańskiej radości przepowiedzianej przez proroka Izajasza. Radość ta wyrażona jest w formie uczty. Uczta jest przygotowana przez Pana. Pan przygotowuje ucztę dla wszystkich narodów. Nikt nie jest wykluczony. Pan przygotowuje ucztę dla wszystkich. Jedzenie jest najwyższej jakości, w tym wina. Ale nie tylko jedzenie jest powodem do radości. Pan usuwa smutki wszystkich ludzi i niszczy śmierć na zawsze. Wskazuje to na życie wieczne. Ale ta mesjańska radość jest czymś, co zaczyna się tutaj. Jak ta radość jest możliwa tutaj? Pan zniszczył śmierć, dając nam zdolność kochania. Śmierć jest brakiem miłości. Ilekroć potrafimy kochać, pojawia się mesjańska radość. Kiedy możemy kochać, zasłona żałoby zostaje usunięta. Kiedy możemy kochać, możemy otrzeć łzy z policzków. Kiedy możemy kochać, możemy pozbyć się wstydu. Możemy kochać, ponieważ Pan nas zbawił. Możemy kochać, ponieważ Pan jest naszą nadzieją. Możemy kochać, ponieważ Pan jest z nami. Zastanówmy się: Czy staram się dawać mesjańską radość tym, którzy mnie otaczają, kochając ich?
Sobota, 14 października
Sobota 27. tygodnia okresu zwykłego Święty Kalikst, papież, męczennik Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Pierwsze czytanie - Joel 4:12-21 Całe przesłanie jest takie, że kiedy jesteśmy z Bogiem, mamy stabilność i postęp. Kiedy oddalamy się od Boga, tracimy wszystko. Kiedy jesteśmy z Bogiem, pojawią się nowe możliwości, a istniejące możliwości rozkwitną. "Gdy nadejdzie ten dzień, góry będą opływać nowym winem, a pagórki mlekiem, i wszystkie koryta Judy będą opływać wodą. Z domu Pańskiego wytryśnie źródło, by nawodnić wadi akacji". Ta prawda jest wielokrotnie powtarzana w słowach proroków. Nasza bliskość z Bogiem aktywuje całą Bożą energię wokół nas. Im bardziej budujemy nasze życie wokół Pana, tym bardziej rozkwita nasze życie. Taka jest prawda o obecności Boga w naszym życiu. Kiedy stawiamy Pana w centrum naszego życia, nasze życie staje się inne. "Lecz Pan będzie schronieniem dla swego ludu, warownią dla synów Izraela". Pan staje się naszym schronieniem przez cały czas i twierdzą przeciwko wszystkim naszym wrogom. Zastanówmy się: Czy organizuję swoje życie wokół Pana?
Piątek 13 października
Piątek 27 tygodnia czasu zwykłego Pierwsze czytanie - Joel 1:13-15,2:1-2 Prorok proponuje dzień pokuty. Dzień powitania Pana. Dzień oczyszczenia, aby dobrze przyjąć Pana. Najważniejszym czynnikiem w tym apelu jest to, że cała społeczność jest wezwana do pokuty. Kapłani, kaznodzieje, starsi i cała społeczność przygotowują się na przyjęcie Pana. Nasze przygotowanie do przebywania z Panem musi odbywać się razem z całą społecznością. Nie mogę przygotowywać się sam, aby być blisko Boga. Mogę przygotować się ze wszystkimi wokół mnie do obecności Pana. Nie możemy przygotować się na przyjęcie Pana, nie włączając w to innych. Musimy razem z naszą wspólnotą przygotowywać się do bycia blisko Boga. Musimy wziąć tych wokół nas w nasze bycie z Panem. Musimy iść razem w kierunku Pana. Nie możemy iść sami do Boga. Zastanówmy się: Czy zabieram wszystkich wokół siebie do Pana razem ze mną?