Piątek 20 stycznia
Piątek 2 tygodnia okresu zwykłego Święty Sebastian, męczennik Święty Fabian, papież, męczennik Pierwsze czytanie - Hbr 8, 6-13 "Włożę w ich umysły moje prawa i wypiszę je na ich sercach.... Przebaczę im nieprawości i nigdy nie przypomnę ich grzechów". Ta nowa relacja Boga z nami jest czymś rewolucyjnym. Jest to coś bardzo osobistego dla każdego z nas. Jest to nowa więź. Ja ustanowię nowe przymierze. I to nie takie jak poprzednie, nie takie przymierze jak to, które zawarłem z ich przodkami. To jest przymierze, w którym Pan troszczy się o każdego z nas. "'Nie będzie już potrzeby, aby bliźni starał się uczyć bliźniego, ani brat, aby mówił do brata: 'Ucz się poznawać Pana'". Pan troszczy się o każdy umysł i serce. Włoży swoje prawa do każdego umysłu i wypisze je na każdym sercu. Ta intymność przypomina nam o darze Eucharystii, gdzie Pan przychodzi do każdego z nas w bardzo szczególny sposób. Pan jest tak blisko nas. To jest nowe przymierze, przymierze osobistej relacji, gdzie Pan stał się jednym ze mną, aby napisać swoje prawa w moim sercu. Przebaczył wszystkie moje grzechy, aby być jednością ze mną. Zastanówmy się: W Eucharystii Bóg staje się jednością ze mną, aby zapisać w moim sercu swoje prawo miłości.
czwartek 19 stycznia
Czwartek 2 tygodnia okresu zwykłego Pierwsze czytanie - Hbr 7,25-8,6 „Zbawienna moc Jezusa jest całkowicie pewna, ponieważ żyje on na wieki, aby wstawiać się za wszystkimi, którzy przez Niego przychodzą do Boga”. Moc Jezusa Chrystusa, by nas zbawić, jest całkowicie pewna. Dlaczego więc nie stoimy blisko Niego? Dlaczego nie utrzymujemy z Nim bliskiej relacji? Przyczyn tej pewności jest kilka. On żyje na wieki. On wstawia się na wieki. On jest święty, niewinny i nieskażony i wzniesiony ponad niebiosa. Ma swoje miejsce po prawej stronie tronu Boskiego Majestatu w niebiosach. On jest sługą świątyni i prawdziwego Namiotu Spotkania. Jest idealny. On jest właściwie prawdziwym Namiotem, w którym spotykają się człowiek i Bóg. Nasza obecność przed Bogiem jest zapośredniczona przez Niego. Dzięki Niemu możemy spotkać Pana. Jezus jest prawdziwym Pośrednikiem. On jest boską przestrzenią, w której mogę spotkać mojego Boga. „Widzieliśmy, że powierzono mu posługę o wiele wyższego rzędu iw tym samym stopniu jest to lepsze przymierze, którego jest pośrednikiem, oparte na lepszych obietnicach”. Zastanówmy się: na ile uznaję Jezusa za jedyną przestrzeń spotkania z Bogiem?
Środa, 18 stycznia
Środa 2. tygodnia Czasu Zwykłego Pierwsze czytanie - Hbr 7:1-3,15-17 "Staje się to jeszcze wyraźniej widoczne, gdy pojawia się drugi Melchizedek, który jest kapłanem nie na mocy prawa o fizycznym pochodzeniu, ale mocą niezniszczalnego życia". Rozróżnienie między kapłanem na mocy prawa o fizycznym pochodzeniu a na mocy niezniszczalnego życia jest bardzo wyraźne. "Pozostaje kapłanem na wieki". Łaska ma moc niezniszczalnego życia, które może nas przemienić na wieki. Zmiany, których dokonujemy w naszym życiu, przemiany, których dokonujemy w naszym życiu, muszą być przez moc tej łaski. Jeśli próbujemy dokonać zmian lub transformacji z powodu presji sytuacji lub z powodu naszych egoistycznych intencji, nie będzie to trwałe. Dobro, które wychodzi z nas dzięki łasce Bożej, będzie trwało na wieki. Tak więc, bardzo ważne jest, aby upewnić się, że nasze nawrócenie i przemiana są przez działanie łaski Bożej. Wtedy efekty pozostaną na zawsze. Zastanówmy się: Czy nasza przemiana i nawrócenie jest rzeczywiście motywowane łaską, czy tylko koniecznością wynikającą z sytuacji?
Wtorek, 17 stycznia
Święty Antonii, opat Wtorek 2 tygodnia czasu zwykłego Pierwsze czytanie - Hbr 6, 10-20 "Powinniśmy mieć silną zachętę do tego, aby mocno uchwycić się nadziei, która jest nam przedstawiona. Mamy tu kotwicę dla naszej duszy, tak pewną, jak mocną". Kotwicą dla naszej duszy jest obietnica Boga, że będzie nam zawsze błogosławił. "Spuszczę na ciebie błogosławieństwo i dam ci wielu potomków". Obietnica Boga jest nieodwołalna, ponieważ jest Słowem Bożym. Nie może być zmieniona. To jest nasza silna zachęta. To jest nasza silna nadzieja. Że Bóg zawsze będzie nas błogosławił. Na tej nadziei musimy budować naszą relację z Bogiem. "Jedynym naszym pragnieniem jest, aby każdy z was wykazywał tę samą gorliwość aż do końca, aż do doskonałego wypełnienia naszych nadziei, nigdy nie stając się niedbałym, ale naśladując tych, którzy mają wiarę i wytrwałość, aby odziedziczyć obietnice". Tak więc musimy mieć gorliwość do końca w wyżej wymienionej nadziei. Nie w nadziei na cokolwiek innego, ale w obietnicy Bożej. Wtedy nie możemy stać się niedbali lub łatwowierni. Powinniśmy być jak kotwica, zawsze trzymana mocno i pewnie. Tu potrzebujemy pomocy. Pomoc ta polega na naśladowaniu tych, którzy mają wiarę i wytrwałość. Naśladowanie świętych. Zastanówmy się: Czy gorliwie zakotwiczamy naszą nadzieję w obietnicy Bożej, nie wzrastając w niedbałości?