Czwartek, 9 marca
Czwartek II tygodnia Wielkiego Postu Święta Franciszka z Rzymu, zakonnica Pierwsze czytanie - Jeremiasza 17, 5-10 Czytanie z księgi Jeremiasza trwa nadal. Mówi nam wyraźnie o różnicy między osobą, która pokłada ufność w człowieku, a osobą, która pokłada ufność w Bogu. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy chodzi o trudną sytuację. Dla wielu z nas, kiedy znajdujemy się w kryzysie lub w trudnej sytuacji, pierwszą skargą jest to, że nie ma nikogo, kto mógłby nam pomóc. Ale kiedy czytamy ten fragment, ta skarga nie ma żadnej wartości, ponieważ mamy Pana, któremu możemy zaufać. Kiedy zwracamy się do Pana, pomoc jest zapewniona. Kiedy zwracamy się do innych, zależy to od różnych sytuacji. To musi stać się nawykiem. To musi stać się automatyczne. Musimy zrozumieć różnicę między zaufaniem Panu a zaufaniem człowiekowi lub zaufaniem sobie. Przekleństwo na człowieka, który pokłada swoją ufność w człowieku, który polega na rzeczach cielesnych, którego serce odwraca się od Pana. Jest on jak suche zarośla na pustkowiach: jeśli przychodzi dobro, nie ma na nie oczu, osiada na spieczonych miejscach pustyni, ziemi słonej, niezamieszkanej. 'Błogosławieństwo dla człowieka, który pokłada swoją ufność w Panu, z Panem dla swojej nadziei. Jest on jak drzewo nad wodą, które zapuszcza korzenie do strumienia: gdy przychodzi upał, nie odczuwa niepokoju, jego liście pozostają zielone; nie ma zmartwień w roku suszy i nigdy nie przestaje przynosić owoców. Zastanówmy się: Wielki Post to czas potwierdzenia naszej ufności w Panu, znając różnicę w stosunku do ufności w siebie lub innych wokół.
Środa 8 marca
Środa II tygodnia Wielkiego Postu Święty Jan Boży, zakonnik Pierwsze czytanie - Jeremiasza 18, 18-20 Widzimy tu, że przeciwnicy proroka Jeremiasza knują przeciwko Jeremiaszowi. On zaś w rzeczywistości wstawia się za tym samym ludem przed Bogiem. To się często zdarza w naszym życiu. Są chwile, w których nasze dobre intencje lub nasze dobre działania są źle rozumiane lub źle interpretowane przez innych. Nie tylko źle zinterpretowane, ale nawet my sami będziemy źle oceniani przez innych. Wtedy będziemy mieli pokusę, aby zwrócić zło. Aby dokonać zemsty. Albo nawet do zaprzestania czynienia dobra. To nie są decyzje tych, którzy mają dobrą relację z Bogiem. Czynimy dobro z powodu naszej relacji z Bogiem. Robimy rzeczy z dobrą intencją z powodu naszej dobrej relacji z Bogiem. To, jak inni nas oceniają, interpretują czy obserwują, nie jest powodem do zmiany czy zaniedbania naszego dobra. Zastanówmy się: Wielki Post jest czasem zbierania energii, aby kontynuować czynienie dobra pomimo niezrozumienia ze strony innych.
Wtorek 7 marca
Wtorek 2. tygodnia Wielkiego Postu Święte Perpetua i Felicyta, męczennice Pierwsze czytanie - Izajasza 1:10,16-20 Ciekawe czasowniki w tym fragmencie Księgi Izajasza: "słuchaj nakazu naszego Boga (...) ucz się czynić dobro, szukaj sprawiedliwości (...) przyjdź teraz, porozmawiajmy o tym...". Wszystko to sugeruje, że Pan rozumie moją kruchość. Prosi mnie, abym słuchał, słuchał, aby zrozumieć, aby rozpoznać, aby pojąć. Następnie prosi mnie, abym nauczył się czynić dobro. Nie udaje, że powinienem wiedzieć, jak czynić dobro. Prosi mnie, abym się nauczył. Ucz się od innych, od Kościoła, ucz się od świętych i ojców Kościoła, ucz się od dzieci. Prosi mnie, abym szukał sprawiedliwości. Prosi, bym nadal szukał sprawiedliwości. Próbowałem jednej i nie mogę się poddać. Muszę nadal jej szukać. Te czasowniki, które czytamy, pokazują życzliwe towarzyszenie Pana w naszym życiu. Słuchaj, bo On nadal mówi. Ucz się, ponieważ On nadal naucza. Szukaj, bo On nadal cię wspomaga. Jakiekolwiek są moje wady, jakiekolwiek są moje braki, On nadal mówi, nadal uczy i nadal pomaga. A my musimy nadal słuchać, nadal uczyć się i nadal szukać. Zastanówmy się: Wielki Post to czas zrozumienia ciągłej interwencji Boga w moim życiu, pomimo moich wad.
Poniedziałek 6 marca
Poniedziałek 2. tygodnia Wielkiego Postu Pierwsze czytanie - Daniela 9, 4-10 "Do Pana, Boga naszego, należy miłosierdzie i przebaczenie, ponieważ zdradziliśmy go i nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego, ani nie przestrzegaliśmy praw, które nam dał przez sługi swoje, proroków". Te słowa pochodzą z serca, które staje przed Panem Bogiem i rozumie dwie rzeczy: kim jest Pan i kim jestem ja. Często nie mamy odwagi stanąć przed Panem. Mamy wstyd, jak mówi czytanie. "Uczciwość, Panie, jest Twoja; nasze spojrzenie wstydliwe, które dziś nosimy...". Ale to tchórzostwo czy wstyd nie może nas zamknąć w głębi naszych grzechów. Musimy stanąć przed Panem i zmierzyć się z rzeczywistością Pana i z rzeczywistością nas samych. Tu właśnie pojawia się sakrament spowiedzi. Jest to moment zmierzenia się z całą rzeczywistością. Im bardziej staramy się tego uniknąć, tym bardziej zamykamy się we wstydzie i tchórzostwie. Pan jest pełen miłosierdzia i przebaczenia. Jest gotów przebaczyć. Musimy jednak stanąć przed Jego miłosierdziem i przebaczeniem. Musimy też uznać nasze grzechy i braki. Zastanówmy się: Czy w tym okresie Wielkiego Postu jestem gotów zmierzyć się z rzeczywistością Bożego miłosierdzia i mojej grzeszności?