Sobota 3 grudnia

Sobota 3 grudnia

Święty Franciszek Ksawery, kapłan w sobotę 1. tygodnia Adwentu Ewangelia - Mt 9:35-10:1,5,6-8 "Idźcie raczej do owiec zagubionych w domu Izraela... Otrzymaliście bez zapłaty, dajcie bez zapłaty". Jezus przyszedł do nas i uczynił nas swoimi uczniami bez opłat. Przyjął nas z naszą słabością i wadami. Podzielił się z nami swoim autorytetem, by iść do zagubionych owiec. Stan kogoś wokół nas jako zagubionego, to miejsce, w którym zaczyna się nasza misja. Rozejrzeć się dookoła, aby zrozumieć, kto jest zagubiony, kto płacze, kto jest zrozpaczony, kto jest przygnębiony, to pierwszy krok. Często nie widzimy zagubionych. Widzimy tych, którzy przychodzą do Kościoła i są aktywni w różnych jego rzeczywistościach. Ale pamiętajmy, że nasza misja zaczyna się tam, gdzie ktoś wokół nas, czuje się zagubiony. Po zrozumieniu, że ta osoba czuje się zagubiona lub jest zagubiona, musimy przywrócić jej sens życia, jej godność. A to oddanie staje się oddaniem bez zapłaty, gdy to oddanie jest dzieleniem się, gdy to oddanie jest bez pretensji, jako służba. Zastanówmy się: Adwent to czas, aby całe nasze dawanie było dzieleniem się w służbie drugiemu.  
Piątek 2 grudnia

Piątek 2 grudnia

Piątek I tygodnia Adwentu Ewangelia - Mt 9, 27-31 "Gdy Jezus szedł drogą, szli za nim dwaj niewidomi, krzycząc: 'Ulituj się nad nami, Synu Dawida'. A gdy Jezus doszedł do domu, niewidomi podeszli do niego, a On rzekł do nich:" . To jest piękna scena. Dwóch niewidomych idących za Jezusem. Ci dwaj niewidomi idący za Jezusem, aż Jezus doszedł do domu. Bardzo trudne - ciągle krzyczeć do kogoś bez wiedzy i ślepo iść za kimś bez wiedzy. Ale oni szli dalej. Nie widzieli Go, ale szli dalej. Nie usłyszeli żadnej odpowiedzi na swój krzyk, ale kontynuowali. Ciemność w ich oczach, ani cisza w ich uszach nie zatrzymała ich. Oni nadal podążali i krzyczeli. Modlitwy bez odpowiedzi są zaproszeniem do kontynuowania, kontynuowania, kontynuowania krzyku. Spotkali go w domu, w którym przebywa Jezus. Zastanówmy się: Adwent to czas, by nie przestawać iść za Jezusem i wołać Go nawet wtedy, gdy nie widzimy odpowiedzi.  
Czwartek 1 grudnia

Czwartek 1 grudnia

Czwartek I tygodnia Adwentu Ewangelia - Mt 7:21,24-27 "Nie ci, którzy mówią do mnie "Panie, Panie", wejdą do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie". Bo ten, kto tylko woła "Panie, Panie", trzyma Pana z daleka i idzie do Niego w razie potrzeby. Ten, kto tylko woła "Panie, Panie", chce, aby Pan błogosławił wszystko, co czyni. Ten, kto tylko woła "Panie, Panie", słucha tylko siebie. To, czego chce Bóg, to zupełnie inna rzecz. Bóg chce, aby Jego Słowo było wcielone w nasze życie. Chce, aby twoje życie było budowane według Jego Słowa. Chce, aby Jego Słowo stało się skałą mojego życia, na której będę budował. Jego Słowo staje się moim życiem. Wtedy rozpoznamy, że wołanie "Panie, Panie" jest powierzchowne, jeżeli Słowo Boże nie staje się rzeczywistością w moim życiu. Gdzie moje życie staje się częścią Jego Słowa. Wtedy wołanie "Panie, Panie" zostaje zastąpione przez "Tak, Tak, Panie". Zastanówmy się: Czy Słowo Boże staje się rzeczywistością w moim życiu, czy tylko oddalam Słowo Boże, wołając tylko "Panie, Panie"?  
Środa 30 listopada

Środa 30 listopada

Święty Andrzej, Apostoł - święto Ewangelia - Mateusz 4, 18-22 Rybacy stają się rybakami ludzi to wielka zmiana. Jest to dzieło współpracy Boga i ludzi. 'Pójdźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi'. Pójście za Nim jest naszą częścią, a uczynienie nas jest Jego częścią. Pójście za Nim pochodzi z posłuchania wezwania. On nas wzywa, bo nas widzi. Więc Jego widzenie jest przed Jego wezwaniem. Widział, kochał i powołał. "Gdy Jezus szedł nad Jeziorem Galilejskim, ujrzał dwóch braci: Szymona, którego zwano Piotrem, i jego brata Andrzeja; zarzucali na jezioro sieć, bo byli rybakami". On widzi nas, gdy jesteśmy przy naszych obowiązkach, przy naszych codziennych zajęciach, przy naszych zobowiązaniach. Nie wtedy, gdy jesteśmy z dala od naszych obowiązków i zobowiązań. Moje zaangażowanie w obowiązki jest kontekstem mojego powołania. Wraz z powołaniem chrześcijańskim otrzymujemy wyższą misję. To jest naśladowanie Jezusa. Co się wtedy zmienia? Moje zaangażowanie w obowiązki staje się zaangażowaniem w sprawy moich braci i sióstr. Moje zaangażowanie staje się moją miłością do bliźniego do tego stopnia, że rezygnuję ze wszystkiego, aby pójść za Jezusem. Wtedy On czyni nas swoimi apostołami i uczniami. Abyśmy szerzyli Jego miłość i miłosierdzie. Zastanówmy się: Czy w swoich obowiązkach i zobowiązaniach przeżywam swoje chrześcijańskie powołanie jako miłość do bliźniego?
Nowenna do Niepokalanej Dziewicy Maryi

Nowenna do Niepokalanej Dziewicy Maryi

Wspaniałą pieśnią radości Maryja uczy nas chwalić Pana. Do niej się zwracamy: Raduje się mój Duchu w Bogu, moim Zbawcy Wielkie rzeczy uczynił dla nas Pan, Cenny i wszechmocny, święte jest Jego imię. Raduje się mój Duchu w Bogu, moim Zbawcy On patrzy na pokorę swoich dzieci, a jego dobroć rozciąga się na tych, którzy się go boją. Duch mój raduje się w Bogu, moim Zbawcy Naszą modlitwę błagalną skierujmy do Maryi. Jak dzieci do naszej matki, do niej mówimy: Matko Boża, daj mi proste serce. Święta Maryjo, Matko Boża, zachowaj dla mnie serce dziecięce, czyste i przejrzyste. Obdarz mnie prostym sercem, które nie tęskni za smutkiem. Matko Boża, obdarz mnie prostym sercem. Serce pokorne, które kocha nie żądając odwzajemnienia miłości, z radością otwierające się na inne serca, ofiarowujące się przed Twoim Boskim Synem. Matko Boża, daj mi proste serce. I niech Bóg nadziei napełni nas głęboką radością. Przez Chrystusa, naszego Pana. Amen.