Poniedziałek 24 października
Poniedziałek 30. tygodnia w okresie zwykłym Święty Antoni Maria Klaret, biskup Ewangelia - Łk 13, 10-17 "'Jest sześć dni - powiedział - w których należy wykonywać pracę. Przyjdź i bądź uzdrowiony w jeden z tych dni, a nie w szabat'". Urzędnik synagogi interpretuje uzdrowienie Jezusa jako pracę. Ta interpretacja trwa w naszym życiu. My również interpretujemy naszą misję oraz akty miłości i miłosierdzia jako pracę. Skutek jest taki, że mamy godziny pracy na miłość i czyny miłosierdzia. Zaczęliśmy robić święta dla czynienia dobra. Kiedy misja przekształca się w obowiązek, traci ona swoje życie. Misja nie jest już częścią ciebie. Misja jest tylko środkiem do zrobienia czegoś dobrego. To nie jest naśladowanie Jezusa. Jezus uzdrowił kobietę w szabat, ponieważ jego działanie było częścią jego miłości i misji. Przed osobą, która potrzebuje jego pomocy, nie ma nic, co by go powstrzymało. To jest właśnie misja. Nic nie może powstrzymać od czynienia dobra, gdy w naszej misji jest życie. Przed tą Ewangelią przeanalizujmy, ile życia jest w mojej misji? Czy może znajduję wymówki, aby nie czynić dobra? Czy może odkładam na później to, co mam do zrobienia dobrego?
Niedziela 23 października
30. niedziela w okresie zwykłym Ewangelia - Łk 18, 9-14 Jezus mówi przypowieść o tych, którzy "szczycili się tym, że są cnotliwi, a wszystkimi innymi gardzili". Szczycenie się tym, że jest się cnotliwym, jest tym, co robimy, gdy chcemy się poczuć lepsi od innych, ponieważ tak naprawdę nie jesteśmy lepsi od innych. Tak więc nasze pobożne działania dają nam fałszywe zapewnienie, że jesteśmy lepsi. Jakość życia nie jest mierzona pobożnymi czynnościami, które wykonujemy, ale tym, jak bardzo kochamy. Liczy się to, jak bardzo jesteś pokorny, aby kochać. Im bardziej jesteś pokorny, tym bardziej potrafisz kochać. Intensywność miłości jest mierzona siłą pokory. A jakość życia mierzy się intensywnością miłości. Ale kiedy pobożne działania nie generują miłości, zmuszają nas do gardzenia wszystkimi innymi. Bo stawia cię w centrum, a reszta świata jest bezwartościowa. Bądźmy pokorni wobec miłości, a potem reszta naszych działań niech będzie wokół tej zasady.
Sobota 22 października
Święty Jan Paweł II, papież Ewangelia - Łk 13, 1-9 "Zostawcie jeszcze jeden rok i dajcie mi czas, abym go okopał i oborał: może wyda owoc w przyszłym roku" Tak czyni Bóg. On daje nam łaskę. Daje nam wolność. Daje nam możliwości. Ale wybór należy do nas. Drzewo ma wybór: wchłonąć nawóz i wydać owoce lub po prostu wchłonąć go i nie wydać owoców. Kiedy On widzi, że Jego miłość nie przynosi owoców w nas, stara się kochać nas bardziej. Łaska i możliwości są dawane bez odbierania nam wolności. Wybór należy do nas. Jak my wybieramy? Czy używamy łaski i możliwości, aby wydać owoce, które będą dobre dla innych, czy też używamy ich dla siebie? Razem z tym w Kościele jesteśmy tak bardzo uprzywilejowani. Wszystkie te przywileje są nawozem, który jest nam dany, abyśmy wydali owoce. I znowu wybór należy do nas. Czy używamy tych przywilejów dla naszych interesów, czy też używamy ich do wydawania owoców miłości i sprawiedliwości. Pomyślmy więc: Czy używamy łaski i możliwości danych przez Bożą miłość i przywilejów danych przez Kościół do wydawania owoców dla innych czy dla siebie?