Poniedziałek, 4 grudnia
Poniedziałek 1. tygodnia Adwentu Święty Jan Damasceński, kapłan, doktor Kościoła Pierwsze czytanie - Izajasz 2:1-5 Ta medytacja jest bardzo ważna, ponieważ uczy, jak zaprowadzić pokój na świecie, powstrzymując wszelkie wojny i konflikty. Kluczowe jest ostatnie zdanie. "Chodźmy w światłości Pańskiej". Kiedy zaczynamy chodzić w świetle Pana, wszystko się zmienia. Będziemy przekuwać miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy. Nie będziemy podnosić miecza przeciwko sobie i nie będziemy ćwiczyć się w walce. Zamienimy każdą okazję do nienawiści w okazję do miłości i czynienia dobra, każdą okazję do mówienia źle w okazję do mówienia dobrze. Ponieważ chodzimy w świetle Pana, a nie w świetle naszego samolubstwa. Aby chodzić w świetle Pana, musimy nauczyć się akceptować władzę Pana nad nami. Tego musimy nauczyć się na górze Pana, w Świątyni Boga. Oznacza to, że uczymy się tego z modlitwy i Słowa Bożego. Zastanówmy się: Czy chodzę w świetle Pana, czy w świetle mojego egoizmu?
Niedziela 3 grudnia
1. niedziela Adwentu Pierwsze czytanie - Izajasza 63:16-17,64:1,3-8 "A jednak, Panie, Ty jesteś naszym Ojcem; my gliną, Ty garncarzem, wszyscy jesteśmy dziełem Twojej ręki". Jest to bardzo dobry opis tego, kim jesteśmy. Pan jest naszym Ojcem. On nas formuje. Jesteśmy dziełem Jego rąk. Mamy jednak wolność i wolny wybór. Dzięki naszej wolności możemy oprzeć się dziełu Jego rąk. Garncarz pracuje z gliną, ponieważ glina pozwala garncarzowi z nią pracować. Glina dostosowuje się do rąk garncarza bez stawiania oporu. Glina jest miękka jak woda. Kiedy nie pozwalamy się formować przez Pana, naszego Ojca, oddalamy się od bycia dziełem Jego rąk. Musimy współpracować z łaską, abyśmy byli miękcy i posłuszni rękom naszego Pana. Kiedy nie współpracujemy z łaską, jesteśmy twardzi i nieposłuszni. Zastanówmy się: Czy jestem posłuszny rękom Pana, który mnie kształtuje?
Sobota, 2 grudnia
Sobota 34 tygodnia okresu zwykłego Sobotnie wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Pierwsza sobota: Zawierzmy się Niepokalanemu Sercu Maryi Pierwsze czytanie - Księga Daniela 7:15-27 Księga Daniela często przeraża nas obrazami różnych bestii. W pierwotnej sytuacji autor mówił o różnych potężnych królach i królestwach tamtego okresu, którzy nie dbali o nic poza swoją władzą i pozycją. Byli gotowi stać się kimkolwiek. Ale przesłanie jest takie, że na końcu tunelu będzie światło. Ale zanim wejdziemy do tunelu, jest tak wiele strachu i niepokoju. I każdy krok robimy z niepokojem. Ale to, co jest konieczne w tych chwilach, to wiara, że Bóg uczyni dobro. Bóg nas nie opuści. Bóg ustanowi swoje Królestwo w Jezusie Chrystusie. "Jego suwerenność jest wieczną suwerennością, a każde imperium będzie mu służyć i będzie mu posłuszne". W Jego panowaniu wszystko nabierze nowego wymiaru. Ponieważ On jest suwerenny nie po to, by panować, ale by nas kochać. Zastanówmy się: Czy wzrastałem od strachu do wiary, w relacji z suwerennością Boga?
