Środa 29 marca
Środa 5. tygodnia Wielkiego Postu Pierwsze czytanie - Księga Daniela 3:14-20,24-25,28 "Widzę czterech mężczyzn, którzy swobodnie chodzą w sercu ognia, nie doznając żadnej szkody". Tak dzieje się zawsze, gdy chodzimy w ogniu z wiarą. Wiarą taką jak Szadrach, Meszach i Abednego, którzy byli absolutnie pewni, że Bóg wybawi ich z pieca. To nie była pusta pewność siebie. Z tą ufnością byli gotowi wrzucić się do pieca, który był siedem razy gorętszy niż zwykle. Tak więc, gdy sprawy są trudne, siedem razy trudniejsze niż normalnie, to właśnie wtedy potrzebujemy tej absolutnej ufności w pomoc Boga. Zbawcza ręka Boga towarzyszy nam. Zamiast poddać się dekretowi króla, by oddać cześć statutowi, zachowali wierność Panu. Ich wiara i ufność nawróciła nawet króla. On akceptuje fakt, że Bóg posłał anioła, aby uratować swoje sługi, którzy, stawiając swoje zaufanie w nim, przeciwstawił się rozkazowi króla, i wolał stracić swoje ciała, niż służyć lub czcić jakiegokolwiek boga, ale ich własne. To konkretne zaufanie do Boga zademonstrowane w ich wierności Panu jest naszym wzorem. Wiara i wierność idą w parze w naszym życiu wiary. Im więcej masz wiary w Pana, tym bardziej jesteś Mu wierny. Im bardziej jesteś wierny Panu, tym więcej masz wiary w Pana. Zastanówmy się: Czy w moim życiu duchowym wiara w Pana i wierność Panu idą w parze?
Sztuka dawania
"Sztuka dawania polega na dawaniu człowiekowi czegoś, czego nie może kupić". Alan Alexander Milne Na początku lutego - w tym roku otrzymałam informację od dobrego znajomego, który dobrze współpracuje z Benedyktynami z Opactwa Maria Laach, a także z nami Siostrami Maryi Niepokalanej z Klosterbergu - że przed Wielkanocą zorganizuje kolejny transport pomocy do obozu Romów na Słowacji i sam zawiezie tam 7,5-tonową ciężarówkę. Podobnie jak w poprzednich latach ( relacjonowałam o tym), jest to dla nas wielka potrzeba, aby nadal wspierać ten projekt. Tutaj w Cochem jest wielu ludzi, którzy mają wielkie serce i którzy ciągle przynoszą nam datki. Na przykład. W swoje 80. urodziny pewna pani zrezygnowała z prezentów i poprosiła o darowiznę dla dzieci romskich w obozie dla Romów. Pełna radości, przekazała mi potem ładną sumkę. Podobnie jest z mieszkańcem naszego domu. Jest bardzo wdzięczny, że tak dobrze mu się tu powodzi i że może tu spędzić swoją starość. Tak więc, oprócz "normalnych" datków, mogłam dać wiele Wielkanocnych zajączków i innych słodyczy dla "naszych" romskich dzieci. W międzyczasie wszystkie rzeczy dotarły na miejsce. Bardzo chciałabym tam być, kiedy słodycze będą rozdawane, aby zobaczyć błyszczące oczy dzieci. Tak jestem bardzo wdzięczna za pomoc hojnych Dobroczyńców z Cochem - którzy chcą nadal wspierać ten dobry cel. Siostra M. Felicitas
Wtorek 28 marca
Wtorek 5 tygodnia Wielkiego Postu Pierwsze czytanie - Księga Liczb 21, 4-9 Ten odcinek księgi liczb reprezentuje nasze życie duchowe. Lud stracił cierpliwość. Mówili przeciwko Bogu i przeciwko Mojżeszowi. Kwestionowali swoje własne wyzwolenie. Przywiązywali większą wagę do smaku potraw niż do smaku wyzwolenia danego przez Boga. Wtedy zostali pokąsani przez ogniste węże, które przyniosły śmierć. Widząc śmierć, ludzie pokutowali i wyznawali. Pan dał lekarstwo, aby zrobić ognistego węża i umieścić go na stojaku. Jeśli ktoś został ukąszony przez węża, spojrzał na węża z brązu i żył. Nasze życie duchowe jest takie samo. Tracimy cierpliwość, ponieważ rzeczy nie dzieją się zgodnie z naszym życzeniem. A naszym życzeniem jest nadanie znaczenia temu, co jest dla mnie smaczne. Nie chodzi tu o wolę Boga, ale o mój gust. Chcę mieć rzeczy takie, jakie mi się podobają. To jest moment utraty naszej cierpliwości i grzechu przeciwko Bogu. Nie rozumiemy łaski Bożej, miłości Bożej, wyzwolenia, które Bóg nam dał. Podważamy to wszystko. Kiedy podważamy te boskie rzeczy, te święte rzeczy, to jest moment, kiedy jesteśmy ukąszeni przez ognistego węża, który przynosi śmierć. Ognistym wężem jest nasza własna wolność, która wybiera rzeczy przyziemne nad boskie, ziemskie nad niebieskie, obrzydliwe nad święte. To przynosi śmierć. Wszystko traci swój sens. Niezadowolenie, dyskomfort panuje w sercu. Stajemy się nastrojowi i gniewni. Rozsiewamy wokół siebie ciemność. To jest moment, w którym idziemy do Kościoła na pokutę i spowiedź, do komunii. Tam ten sam groźny wąż staje się punktem zbawienia. Ta sama nasza wolność wyniesiona ponad rzeczy ziemskie, by wybrać rzeczy boskie. Zastanówmy się: Wielki Post to czas rozpoznania właściwego korzystania z własnej wolności mimo trudnych chwil.