Niedziela 2 kwietnia
Niedziela Palmowa Pierwsze czytanie - Izajasza 50:4-7 W tym fragmencie możemy zobaczyć sposób myślenia ucznia, który idzie naprzód, aby wziąć swój krzyż za Jezusem, który wjechał do Jerozolimy. Ten sposób myślenia składa się z trzech momentów. Pierwszym z nich jest uformowanie sposobu myślenia przez Pana. Pan uformował ucznia, dając mu specjalny język, który wiedział, jak odpowiedzieć na zmęczenie i zapewnił mu mowę. Następnie Pan budzi ucznia do słuchania, do słuchania jak uczeń, poprzez otwarcie jego ucha. Formowanie języka i ucha przez Pana. Drugi moment to odpowiedź ucznia. Uczeń dobrowolnie staje przed krzyżem. Nie stawia oporu wobec krzyży, które musi nieść. Przyjął z odwagą i wielkodusznością wszystkie cierpienia dla tej sprawy. Trzeci moment to ostateczne doświadczenie ucznia. "Pan przychodzi mi z pomocą, tak że jestem nietknięty zniewagami. Tak samo i ja nastawiam twarz jak krzemień; wiem, że nie doznam wstydu". Taka jest postawa ucznia idącego za Jezusem do Jerozolimy. Uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy wzywa nas, abyśmy w takim nastawieniu szli za Nim. Przyjąć formację od Pana, Przyjąć krzyż z odwagą, Przeżyć zbawienie z radością. Zastanówmy się: Czy z takim samym nastawieniem przyjmuję formację Pana, by iść za Nim do Jerozolimy?
Sobota 1 kwietnia
Sobota piątego tygodnia Wielkiego Postu Pierwsze czytanie - Ezechiel 37, 21-28 Pan mówi: "Zbiorę ich razem.... Uczynię z nich jeden naród w mojej własnej ziemi.... Ocalę ich od wszelkiej zdrady...... Oczyszczę ich.... Zawrę z nimi przymierze pokoju... Przesiedlę ich.... Osadzę wśród nich moje sanktuarium na wieki... uczynię nad nimi mój dom. Będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Zobacz, jak Pan chce nas kochać. Chce zrobić wszystko, abyśmy mogli być w Jego własnej Ziemi i chce przebywać nad nami jako opiekun. On anuluje nasze długi, wybacza nasze zdrady, wszystko z Jego miłości. Chce, abyśmy żyli z Nim na zawsze, na wieczność, która zaczyna się teraz. Dlatego zawiera z nami wieczne przymierze. Bóg jest w nas zakochany. Pytanie, czy jesteśmy świadomi Jego miłości. W Kościele możemy to dostrzec. W Sakramencie, zwłaszcza w Najświętszym Sakramencie widzimy tę miłość. Zastanówmy się: na ile jestem świadomy naszego Pana, który jest we mnie zakochany?
Piątek 31 marca
Piątek piątego tygodnia Wielkiego Postu Pierwsze czytanie - Jeremiasza 20, 10-13 "Śpiewajcie Panu, chwalcie Pana, bo wybawił duszę potrzebującego z rąk złych ludzi". To jest bardzo konkretne wybawienie, o którym czytamy dzisiaj w Pierwszym czytaniu. Jest to wybawienie od tych, którzy czekają na nasz upadek. Od tych, którzy szukają naszych błędów i pomyłek. To jest bardzo normalne ludzkie doświadczenie, które mamy od innych. Mamy wrażenie, że niektórzy czekają, aby zobaczyć, że popełniamy błędy. Ale Bóg nie jest taki. Jeremiasz mówi: "Ale Pan jest u mego boku, potężny bohater". Kiedy inni widzą mój błąd, Bóg widzi potrzebę mojego serca i wybawia mnie od oskarżeń innych. Ponieważ przy wszystkich moich słabościach "oddałem moją sprawę Bogu". Oddanie naszej sprawy Bogu oznacza, że zrzekamy się kontroli nad naszym życiem i pokładamy naszą ufność i wiarę w Bogu, by prowadził nas w naszych przedsięwzięciach. Kiedy jesteśmy w stanie to zrobić, możemy powiedzieć jak Jeremiasz: "Lecz Pan jest u mego boku, potężny bohater". Często dzieje się tak, że pomiędzy naszym strachem o spojrzenie innych i niepokojem w obronie siebie, zapominamy o powierzeniu naszej sprawy Bogu. Zastanówmy się: Wielki Post to czas oddania naszej sprawy Bogu, zamiast bronienia się przed innymi.
Czwartek 30 marca
Czwartek piątego tygodnia Wielkiego Postu Pierwsze czytanie - Księga Rodzaju 17, 3-9 Zmiana imienia z "Abram" na "Abraham" jest bardzo znacząca. Jest to znak zawarcia z nim przymierza przez Boga. Staje się on ojcem mnóstwa narodów. Tylko jednego narodu, ale mnóstwa narodów. To jest właśnie ta zmiana. Przymierze z Bogiem otwiera ojcostwo Abrahama na wielość narodów. Relacja z Bogiem jest tym, co otwiera nasze serce na więcej ludzi. To nie jest coś, co cię zamyka. Wręcz przeciwnie, relacja z Bogiem otwiera cię. Twoje serce staje się większe, abyś mógł przyjąć więcej ludzi, więcej różnic i odmienności. A Bóg staje się Bogiem tego serca, które jest otwarte dla wielu narodów. Zastanówmy się: Wielki Post to czas otwierania naszego serca na więcej ludzi, a nie zamykania go.